அனோஜன் சிவராசா விவகாரஞ் சார்ந்து இலங்கை மக்களுள் மதவாத அடிப்படை வாதிகள் தரும் அச்சம்

 மீளவும் , அனோஜன் சிவராசா விவகாரஞ் சார்ந்து இலங்கை மக்களுள் மதவாத அடிப்படை வாதிகள் தரும் அச்சம் சார்ந்த காணொளி உரையாடல் குறித்து-பெருந்தேடல் ! —ப.வி. ஶ்ரீரங்கன் 

மனிதனைவிட மேலானது எதுவுமில்லை

— நம்பிக்கை மனிதநேயத்தை வெல்லத் தொடங்கும் இடத்தில்

ஒருவன் அல்லது ஒருத்தி,

“என் பெற்றோரை விட நான் வணங்கும் தெய்வமே எனக்கு முக்கியம்”

என்று கூறுகிறான் என்றால், அந்த ஒரு வாக்கியத்திலேயே ஒரு ஆழமான கேள்வி எழுகிறது:

மனிதனை உருவாக்கியதாகக் கருதப்படும் தெய்வத்தைவிட, அந்தத் தெய்வத்தை வணங்கும் மனிதன் கீழானவனா?

பெற்றோர் நமக்கு உயிரைக் கொடுத்தவர்கள்.

மனித உறவுகள் நமது வாழ்வின் முதல் உலகம்.

அன்பு, இரக்கம், பரிவு, நட்பு, குடும்பம், சமூக உறவு — இவை அனைத்தும் மனித வாழ்விலிருந்தே உருவாகின்றன.

அப்படியிருக்க, மனிதனைவிட ஒரு கருத்து, ஒரு நூல், ஒரு அடையாளம், ஒரு மதக்கோட்பாடு, ஒரு இறைநம்பிக்கை ஆகியவை மேலானவை என்று ஒருவர் கருதத் தொடங்கும் தருணத்தில், மனிதநேயம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, கோட்பாடு முன்னுக்கு வருகிறது.

அங்குதான் ஆபத்து தொடங்குகிறது.

தெய்வத்தைப் பாதுகாக்க மனிதனைக் கொல்ல வேண்டுமா?

ஒரு மதநம்பிக்கையை யாராவது விமர்சித்தால், அந்த விமர்சனத்திற்குப் பதில் தர்க்கத்தால் தரப்பட வேண்டும்.

ஒரு நூலை யாராவது கேள்விக்குள்ளாக்கினால், அதற்குப் பதில் மற்றொரு நூலால் அல்லது சிந்தனையால் வழங்கப்படலாம்.

ஒருவர் ஒரு கடவுளை நம்பவில்லை என்றால், அவரை நம்பச் செய்வதற்கு உரையாடல் இருக்கிறது.

ஆனால்,

“என் தெய்வத்தை அவமதித்தாய்; ஆகவே உன்னை கொல்வேன்”

என்ற நிலைக்கு ஒருவர் சென்றுவிட்டால், அங்கு மதம் இனி ஆன்மிக அனுபவமாக இருப்பதில்லை.

அது அதிகாரத்தின் கருவியாக மாறிவிடுகிறது.

தன் நம்பிக்கையைப் பாதுகாக்க மனிதனைக் கொல்லத் தயாராகும் மனநிலை, எந்த மதத்தின் பெயரில் வந்தாலும், மனிதநேயத்தின் அடிப்படை நெறிக்கு எதிரானது.

இது ஒரு மதத்திற்கு மட்டும் உரிய நோயல்ல.

எந்த மதத்திலும், எந்த சித்தாந்தத்திலும், எந்த இனத்திலும், எந்த அரசியல் இயக்கத்திலும் மனிதனைவிட கோட்பாட்டை மேலே வைத்து, பிற மனிதர்களின் உயிரையும் சுதந்திரத்தையும் நிராகரிக்கும் அடிப்படைவாதம் உருவாக முடியும்.

எனவே , எதிர்க்கப்பட வேண்டியது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சேர்ந்த மனிதன் அல்ல.

மனிதனைவிடக் கோட்பாட்டை மேலே வைக்கும் அந்த மனநிலையே.

தியோ வான் கோக்: ஒரு திரைப்படத்திற்கான பதில் — ஒரு கொலை

நெதர்லாந்து திரைப்பட இயக்குநர் தியோ வான் கோக் இதற்கு வரலாற்றில் மறக்க முடியாத உதாரணமாக இருக்கிறார்.

அவர் , அயான் ஹிர்சி அலியுடன் இணைந்து Submission என்ற குறும்படத்தை உருவாக்கினார். இஸ்லாமிய சமூகங்களில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒடுக்குமுறையை அந்தப் படம் விமர்சித்தது.

2004’ஆம் ஆண்டு நொவம்பர் 2 அன்று அம்ஸ்ரடாமில் (Amsterdam) வான் கோக் கொல்லப்பட்டார். அவரது கொலை இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதத்துடன் தொடர்புடையதாக அன்று பதிவாகியுள்ளதை ஜெர்மனிய ஊடகங்கள் எழுதித் தள்ளின .

இங்கே ,நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

ஒரு திரைப்படத்தின் கருத்தை ஏற்க முடியவில்லை என்பதற்காக ஒரு மனிதனின் உயிரைப் பறிக்க எந்த மதமும் உரிமை அளிக்க முடியுமா?

பதில் மனிதநேயத்தின் தரப்பில் மிகத் தெளிவானது:

இல்லை.

ஒரு திரைப்படத்தை எதிர்க்கலாம்.

ஒரு எழுத்தாளரை விமர்சிக்கலாம்.

ஒரு கருத்தை மறுக்கலாம்.

ஒரு நூலைத் தடை செய்யக் கோரலாம் — சட்டத்தின் வழியில்.

ஆனால் , மனிதனின் உயிரை எடுத்துவிட முடியாது.

சல்மான் ருஷ்டி: ஒரு எழுத்தின் மீது வன்முறை

இதன் இன்னொரு கொடூரமான உதாரணம் சல்மான் ருஷ்டி.

The Satanic Verses வெளியான பின்னர் ருஷ்டி பல ஆண்டுகள் உயிருக்கு அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொண்டார். 1989’இல் ஈரானின் அயத்துல்லா கொமேனி அவருக்கு எதிராக மரணத் தண்டனை அழைப்பை விடுத்தார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், 2022’ஆம் ஆண்டு ஓகஸ்ட் 12 அன்று நியூயோர்க் மாநிலத்தில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்வில் ருஷ்டி கத்தியால் தாக்கப்பட்டார்.

அந்தத் தாக்குதலில் அவர் வலது கண்ணின் பார்வையை இழந்தார்; கல்லீரல் மற்றும் குடல் பகுதிகளிலும் கடுமையான காயங்கள் ஏற்பட்டன. 

2025’இல் தாக்குதலாளர் ஹாதி மத்தார் கொலைமுயற்சியில் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு 25 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை பெற்றார். 2026 ஜூலையிலும் கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தில் பயங்கரவாதம் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளில் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டார். 

இங்கே , மீண்டும் அதே கேள்வி:

ஒரு எழுத்தின் மீது கோபம் வந்ததால் ஒரு எழுத்தாளரின் உயிரை எடுக்க முடியுமா?

இல்லை.

ஒரு எழுத்தை எதிர்ப்பதற்கு இன்னொரு எழுத்து இருக்கிறது.

ஒரு கருத்தை மறுப்பதற்கு இன்னொரு கருத்து இருக்கிறது.

ஒரு நூலை விமர்சிப்பதற்கு அறிவு இருக்கிறது.

கத்தி மட்டும் பதிலாக மாறும் இடத்தில் சிந்தனை இறந்து விடுகிறது.

“என் தெய்வமே என் பெற்றோரைவிட மேலானது” — இந்த வாக்கியத்தின் ஆபத்து என்ன?

ஒருவர் தனிப்பட்ட முறையில் எந்த நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தாலும் அது அவருடைய உரிமை.

ஆனால்,

“என் நம்பிக்கையே உயர்ந்தது; ஆகவே அதனை ஏற்காத மனிதன் கீழானவன்”

என்ற சிந்தனை தோன்றும்போது, தனிப்பட்ட நம்பிக்கை சமூக அதிகாரமாக மாறுகிறது.

அதன் அடுத்த படி:

“அவன் தவறானவன்.”

அதற்குப் பிறகு:

“அவன் தீயவன்.”

அதற்குப் பிறகு:

“அவனைத் திருத்த வேண்டும்.”

இறுதியில்:

“அவனை அழிக்கலாம்.”

வரலாற்றில் மத அடிப்படைவாத வன்முறையின் பல வடிவங்களிலும் இந்த மனப்போக்கின் வெவ்வேறு வடிவங்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆகவே , பிரச்சினை ஒருவர் தொழும் தெய்வத்தில் மட்டும் இல்லை.

தனது நம்பிக்கையை மற்றொரு மனிதனின் உயிருக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் மேலாக வைத்துக்கொள்ளும் மனித மனத்தில் இருக்கிறது.

மொழியைவிட மனிதன் மேலானவன்; மதத்தையும் விட மனிதன் மேலானவன்

ஒரு மொழி மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டது.

ஒரு மதமும் மனிதர்களின் வரலாற்று அனுபவங்களுக்குள் உருவானது.

இறைவன் இருக்கிறான் என்று ஒருவர் நம்பலாம்.

இறைவன் இல்லை என்று இன்னொருவர் நம்பலாம்.

இருவரும் ஒரே சமூகத்தில் வாழ முடியும்.

அதுதான் திறந்த சமூகம்.

ஆனால்,

“நான் நம்புவதை நீயும் நம்ப வேண்டும்; இல்லையெனில் நீ வாழத் தகுதியற்றவன்”

என்ற தருணத்தில் திறந்த சமூகம் மூடப்பட்ட சமூகமாகிறது.

அங்கே ,அண்டை வீட்டுக்காரன் இனி அண்டை வீட்டுக்காரன் அல்ல.

அவன் “வேறொருவன்”.

அவன் மதம் வேறு.

அவன் மொழி வேறு.

அவன் கடவுள் வேறு.

அவன் கருத்து வேறு.

அதன்பின் மனிதனுக்குப் பதிலாக அடையாளங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதத் தொடங்குகின்றன.

இதுதான் அடிப்படைவாதத்தின் மிகப்பெரிய அபாயம்.

அச்சம் ஏன் இயல்பானது?

தன் அண்டை வீட்டில் வாழும் ஒருவர்,

“எனது நம்பிக்கையை ஏற்காதவர்களை வெறுக்க வேண்டும்”

என்றும்,

“என் மதத்தை அவமதிப்பவர்களின் கழுத்தை அறுக்க வேண்டும்”

என்றும் வெளிப்படையாகக் கூறினால், அவரைப் பார்த்து அச்சப்படுவது இயல்பான மனித உணர்வு.

ஆனால் , இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் காப்பாற்ற வேண்டும்.

ஒரு மதத்தைச் சேர்ந்த அனைவரையும் அச்சுறுத்தலாகக் கருதுவது தவறு.

அதேபோல்,

வன்முறையை நியாயப்படுத்தும் அடிப்படைவாதக் கருத்தை “மத நம்பிக்கை” என்ற பெயரில் பாதுகாப்பதும் தவறு.

நாம்   மனிதர்களை அவர்களின் மத அடையாளத்தால் அல்ல,

அவர்கள் ,என்ன செய்கிறார்கள், என்ன பேசுகிறார்கள், பிற மனிதர்களின் உரிமைகளை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்களா என்பதன் அடிப்படையில் பார்க்க வேண்டும்.

இதுதான் திறந்த சமூகத்தின் நெறி.

மதச்சுதந்திரம் என்றால் மனிதச்சுதந்திரத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வது

நான் என் கோவிலுக்குச் செல்ல உரிமை பெற்றிருக்கிறேன்.

நீ உன் பள்ளிவாசலுக்குச் செல்ல உரிமை பெற்றிருக்கிறாய்.

மற்றொருவர் தேவாலயத்திற்குச் செல்லலாம்.

இன்னொருவர் எந்த மதத்தையும் நம்பாமல் இருக்கலாம்.

இவை அனைத்தையும் ஒரே சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாப்பதே ஜனநாயகத்தின் அழகு.

ஆனால் அந்த உரிமைக்கு ஒரு அடிப்படை இருக்கிறது:

நான் என் நம்பிக்கையை வாழும் உரிமையைப் பெறுகிறேன்; அதே நேரத்தில் நீ உன் நம்பிக்கையோடு அல்லது நம்பிக்கையின்றியோ வாழும் உரிமையையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுதான் பரஸ்பர சுதந்திரம்.

இதுதான் சகிப்புத்தன்மை.

இதுதான் மனிதநேயம்.

இறுதியில் நமக்குள் எஞ்ச வேண்டியது ஒரு கேள்வி

நாம் இந்த உலகிற்கு வரும்போது முதலில் என்ன ஆகிறோம்?

முஸ்லிம்களா?

இந்துக்களா?

கிறிஸ்தவர்களா?

பௌத்தர்களா?

நாத்திகர்களா?

இல்லை.

முதலில் நாம் மனிதர்கள்.

பின்னர் தான் மொழி வருகிறது.

பின்னர் மதம் வருகிறது.

பின்னர் இனம் வருகிறது.

பின்னர் தேசம் வருகிறது.

பின்னர் அரசியல் வருகிறது.

இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தும் மனித வாழ்க்கையின் பகுதிகள்.

ஆனால் அவற்றில் எந்த ஒன்றும் மனித உயிரை விட மேலானதாக ஆகிவிடக் கூடாது.

ஒரு தாய் தனது குழந்தையை அணைக்கிறாள்.

அங்கே மதம் தேவையில்லை.

ஒரு தந்தை தனது குழந்தைக்காகக் கண்ணீர் விடுகிறான்.

அங்கே மதம் தேவையில்லை.

ஒரு அந்நியன் சாலையில் விழுந்த மனிதனைத் தூக்குகிறான்.

அங்கே மதம் தேவையில்லை.

ஒரு மருத்துவர் நோயாளியின் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறார்.

அங்கே மதம் தேவையில்லை.

அங்கே இருப்பது மனிதன் மட்டுமே.

அதனால் தான் நமது காலத்தின் மிகப்பெரிய நெறியாக நான் ஒரு வாக்கியத்தை முன்வைக்க விரும்புகிறேன்:

மனிதனைவிட உயர்ந்ததாக எந்த மொழியும் இருக்க முடியாது.

மனிதனைவிட உயர்ந்ததாக எந்த மதமும் இருக்க முடியாது.

மனித உயிரைவிட உயர்ந்ததாக எந்தக் கோட்பாடும் இருக்க முடியாது.

தெய்வத்தை வணங்குங்கள்.

மதத்தை நேசியுங்கள்.

உங்கள் மொழியைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் பண்பாட்டை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஆனால் அதற்காக மற்றொரு மனிதனின் மனிதத்தன்மையை மறுக்காதீர்கள்.

ஏனெனில்,

மனிதனை இழந்து தெய்வத்தைப் பெற்றால்,

அது ஆன்மிக வெற்றி அல்ல —

மனிதநேயத்தின் தோல்வி.

திறந்த சமூகத்தைப் பாதுகாப்பது மதத்திற்கு எதிரான செயல் அல்ல.

அது மனிதன் மனிதனாக வாழ்வதற்கான உரிமையைப் பாதுகாப்பது.

அதுவே , உண்மையான நாகரிகம்.

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன்

20.09.2026