திலீபன் சிலையும், பிரபாகரனின் உடலும் – ஈழத் தமிழ்ச் சமூதாயம் தன்மீது போர்த்துள்ள இரட்டைத்தனத்தின் விசாரணை!

 இறந்தவர்களின் உடல்கள், “உயிர்ப்புள்ள” அரசியல்: திலீபன் சிலையும், பிரபாகரனின் உடலும் – ஈழத் தமிழ்ச் சமூதாயம் தன்மீது போர்த்துள்ள இரட்டைத்தனத்தின் விசாரணை! 

“தியாக தீபம்”— திலீபனின் வெண்கலச் சிலை யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில் இருந்து இலங்கைக் காவல்துறையினரால் “பலவந்தமாக” அகற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து “தமிழர் தாயகம்” எங்கும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதே சமயம், 2009’ஆம் ஆண்டு இறுதிப் போரில் சரணடைந்து, இலங்கை இராணுவத்தால் மண்டை பிளக்கப்பட்டு, கோவணம் உடுத்திய நிலையில் தெருவில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்ட பிரபாகரனின் உடலை, அவ்வுடல் அவருடையதே என்று எந்தத் தமிழ்ப் பொறுப்பாளரும் பொறுப்பேற்கவில்லை. அன்று, கிழக்குமாகப் புலிகளின் தளபதி ஜெனரல் கருணா அம்மான் அஃது , தேசியத்தலைவரின் உடலமென நேரடியாகச் சென்று ; தயா மாஸ்டர் உட்பட  உண்மை நிலையை உலகுக்கு எடுத்துரைத்தனர் . திலீபனின் சிலை -பிரபாகரனின் உடலம் , இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கு இடையிலான முரண்பாடு, தமிழ் அரசியலின் இரட்டைத்தனத்தையும், பிழைப்புவாதத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது என்று நாம் திடமாக இனங்காண்கிறோம் . 

பார்த்திபன் எனுந் திலீபன்: அகிம்சையின் அடையாளம், அரசியலின் கருவி ஆகும் !

1987’ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 15 ‘ஆம் தேதி, இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தையும், இந்திய அமைதிப் படையின் வருகையையும் எதிர்த்து, திலீபன் எனப்படும் இராசையா பார்த்திபன், உண்ணாவிரதத்தைத் தொடங்கினார். இந்தியாவிடம் ஐந்து அம்சக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து, அவை , நிறைவேற்றப்படாவிட்டால் உயிரை விடுவேன் என்று அவர் அறிவித்தார். இது, மாபெரும் வல்லரசை பலாத்தகாரப்படுத்தும் அரசியலாகப் பார்க்கப்பட்டது. பதினொரு நாட்கள் உணவும், தண்ணீரும் அவனுக்கு வழங்காமல் , செப்டம்பர் 26’ ஆம் தேதி அவன்  உயிர் பிரபாகரனால் பறிக்கப்பட்டது. அவனது, இறப்பு, தமிழ் மக்களிடையே பெரும் சோகத்தையும், இந்தியாவின் மீதான அதிருப்தியையும் ஏற்படுத்தியது.

திலீபனின் உண்ணாவிரதம், அகிம்சைப் போராட்டத்தின் அடையாளமாக மாறியது. ஆனால், அதன் பின்னணியில் பிரபாகரனின் அரசியல் மூளை இயங்கியது. திலீபன் ஏற்கனவே புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு, மரணத்தை நெருங்கியிருந்தார் என்றும், அவரைப் பயன்படுத்தி பிரபாகரன் இந்தியாவை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கினார் என்றும் விமர்சனங்கள் உள்ளன. 

திலீபனின் உண்ணாவிரதம், இந்தியாவை தமிழ் மக்களின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற வைக்கும் அழுத்தமாகவும், அதே சமயம் இந்தியாவிற்கு எதிரான பிரபாகரனின் முகமாகவும் பயன்பட்டது.

முள்ளிவாந்க்கால் பிரபாகரனின் சாவு : அவமானகரமான முடிவு என்பதில் எவருக்குஞ் சந்மேகமில்லை . 

2009 ‘ ஆம் ஆண்டு  மே 16/17/18 ஆகிய ஓர் தேதியில் , இலங்கை இராணுவத்தின் இறுதி தாக்குதலில், பிரபாகரன் அம்புலன்ஸில் தப்பிக்க முயன்றபோது கொல்லப்பட்டார் என்று புலிகளின் ஆவணங்கள் கூறுகின்றன இன்று . அன்று , பிரகாகரன் மரணத்தை தமிழ்நெட் ஆங்கில இணைய ஊடகம் (TamilNet ) மறுத்தது . அவரது உடல், மண்டை பிளக்கப்பட்ட நிலையில், கோவணம் உடுத்தி, தெருவில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது. இலங்கை அரச தொலைக்காட்சியில், அவரது உடல் முதன் முதலில் காண்பிக்கப்பட்டது. இந்தக் காட்சி, உலகெங்கிலும் உள்ள தமிழ் மக்களுக்கு அதிர்ச்சியையும், அவமானத்தையும் ஏற்படுத்தியது.

ஆனால், அதே தமிழ் மக்கள், பிரபாகரனின் உடலைப் பொறுப்பேற்று, கௌரவமான இறுதிச் சடங்குகளை நடத்த முன்வரவில்லை. மாறாக, அவர் உயிரோடுள்ளார் என்று கதை பேசியது , புலிப் பினாமிக்கூட்டம் ! அவரது உடலை யாரும் உரிமை கொண்டாடவில்லை. இலங்கை இராணுவமே அவரது இறுதிச் சடங்குகளை நடத்தியது. இது, பிரபாகரன் மீதான தமிழ் மக்களின் அன்பும், மரியாதையும் வெறும் வார்த்தைகளில் மட்டுமே இருந்ததைக் காட்டுகிறது.

இரட்டைத்தனத்தின் அரசியல்

இன்று, யாழ்ப்பாணத்தில் திலீபனின் உருவச் சிலை அகற்றப்பட்டபோது, தமிழ் மக்கள் கொந்தளிக்கின்றனர் ; கொந்தளித்தனர் . ஆனால், பிரபாகரனின் உடல் அவமானப்படுத்தப்பட்டபோது, அவர்கள் அமைதியாக இருந்தனர். இதற்குக் காரணம் என்ன?

முதலில், திலீபன் ஒரு அகிம்சைப் போராட்ட வீரன். அவனின் உண்ணாவிரதம், தமிழ் மக்களின் நீதிக்கான கோரிக்கையை அகிம்சை வழியில் முன்வைத்தது. எனவே, அவனது சிலை அகற்றப்படுவது, தமிழ் மக்களின் அடையாளத்திற்கும், வரலாற்றுக்கும் எதிரான தாக்குதலாகக் கருதப்படுகிறது. இது, தமிழ் மக்களின் உணர்வுகளைத் தட்டியெழுப்புகிறது.

இரண்டாவது, பிரபாகரன் ஒரு ஆயுதப் போராட்ட வீரர். அவரது, மரணம், தமிழீழக் கனவின் முடிவைக் குறித்தது. அவரது , உடலைப் பொறுப்பேற்றால், அது இலங்கை அரசுக்கு எதிரான ஆயுதப் போராட்டத்தை மீண்டும் தொடங்குவதாகக் கருதப்படும். தமிழ் அரசியல்வாதிகள், புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள், யாரும் இந்தப் பொறுப்பை ஏற்கத் தயாராக இல்லை. ஏனெனில், அது அவர்களின் பிழைப்பையும், அரசியல் எதிர்காலத்தையும் பாதிக்கும்.

மூன்றாவது, திலீபனின் சிலை அகற்றப்படுவது, இலங்கை அரசின் அடக்குமுறையை வெளிப்படுத்துகிறது. இது, தமிழ் மக்களின் ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தும் ஒரு அரசியல் கருவியாகப் பயன்படுகிறது. ஆனால், பிரபாகரனின் உடல், தமிழ் மக்களின் பிளவையும், தலைமையற்ற தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, அது பற்றிப் பேசுவதைத் தமிழர்கள் தவிர்க்கின்றனர் ? 

இஃது, பிழைப்புவாதமா?  அல்லது , அரசியல் யதார்த்தமா?

தமிழ் மக்கள் பிழைப்புவாதப் பணப் பிசாசுகளா என்ற கேள்வி எனக்குள் தொடர்ந்து நிலவுகிறது ! இந்தக் வேள்வி மிகவும் சிக்கலானது. தமிழ் மக்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்ல. சிலர், தமிழீழக் கனவை இன்னும் நம்புகிறார்கள். சிலர், அது ஒரு முடிந்த கதை என்று ஏற்றுக்கொண்டு, தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர விரும்புகிறார்கள். சிலர், புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் அரசியல் அடைக்கலம் பெறுவதற்காக, தமிழ் மக்களின் துயரத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் இதுதாம் நம் வாழ்நிலை யதார்த்தம் ! 

தமிழ் அரசியல்வாதிகள், புலம்பெயர்ந்த அமைப்புகள், தங்கள் அரசியல் செல்வாக்கைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள, திலீபன் போன்ற அடையாளங்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால், பிரபாகரன் போன்ற உண்மையான தியாகிகளை, அவர்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு, கைவிட்டு விடுகிறார்கள். இது, பிழைப்புவாதம் என்று கூறலாம். ஆனால், இதை ,தமிழரின்  அரசியல் யதார்த்தம் என்றும் பார்க்கலாம். ஏனெனில், ஆயுதப் போராட்டம் தோல்வியடைந்த பிறகு, தமிழ் அரசியல், பிழைப்புவாதத்தை நோக்கி நகர்ந்துள்ளது.

இறுதியாச் சொன்னால் , திலீபனின் சிலையும், பிரபாகரனின் உடலும், தமிழ் அரசியலின் இரண்டு முகங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு முகம், அகிம்சையின் அடையாளத்தைப் போற்றுகிறது. மறு முகம், ஆயுதப் போராட்டத்தின் தோல்வியை மறைக்கிறது. இந்த இரட்டைத்தனம், தமிழ் மக்களின் அரசியல் பக்குவமின்மையையும், தலைமையற்ற தன்மையையும் காட்டுகிறது. ஈழத் தமிழ் மக்கள், தங்கள் வரலாற்றை நேர்மையாக எதிர்கொண்டு, இறந்தவர்களின் உடல்களை மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையெனில், நாம் என்றும் பிழைப்புவாதிகளாகவே கருதப்படுவோம் !

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன்

27.09.2026