திறந்த சமூகத்தின் வாசலில் நிற்கும் மூடிய சிந்தனை —விலகுமா ? ; அனோஜன் சிவராசா முதல் மத நிந்தனை வாதிகள்வரை

 கார்ல் போப்பருக்குப் பிறகு நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி : திறந்த சமூகத்தின் வாசலில் நிற்கும் மூடிய சிந்தனை —விலகுமா ? ; அனோஜன் சிவராசா முதல் மத நிந்தனை வாதிகள்வரை —சிறு, உரையாடல் 

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன் 

திறந்த சமூகத்தின் எதிரி யார்?

அனோஜன் சிவராசா வழக்கிலிருந்து எழும் மிகப் பெரிய கேள்வி இஃது .

சவூதி அரேபியாவில் பணிபுரியும் இலங்கைத் தமிழரான சிவராசா அனோஜன் தொடர்பான மரணதண்டனைச் செய்தி இன்று இலங்கைச் சமூகத்தில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சமூக ஊடகப் பதிவொன்றைத் தொடர்புபடுத்தி முதலில் ஐந்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையும் மூன்று மில்லியன் சவூதி ரியால் அபராதமும் விதிக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்ட நிலையில், மேல்முறையீட்டுக்குப் பின்னர் தண்டனை மரணதண்டனையாக அதிகரிக்கப்பட்டதாக அவரது குடும்பத்தினரும் வழக்கறிஞரும் தெரிவித்துள்ளனர். ஆனால் இந்தத் தகவலை உறுதிப்படுத்தும் எழுத்துப்பூர்வமான சவூதி நீதிமன்றத் தீர்ப்பு இலங்கை அரசாங்கத்திடம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை. 

ஒரு மனிதனின் உயிர் தொடர்பான வழக்கில் முதலாவது கடமை — உண்மையை உறுதிப்படுத்துவது. இரண்டாவது கடமை — மனித உயிரின் மதிப்பை அரசியல் எல்லைகளுக்கு அப்பால் காப்பது.

எனவே இலங்கை அரசாங்கம் தனது குடிமகனுக்கு சட்ட உதவியும் தூதரகப் பாதுகாப்பும் வழங்குவது இயல்பான அரசின் கடமையாகும். அதேவேளை, இந்த மனிதாபிமானப் பிரச்சினையை வெறும் கட்சி அரசியலின் மேடையாக மாற்றாமல் இருப்பதும் அவ்வளவே முக்கியம்.

இங்கேதான் அரசியலின் இன்னொரு முகம் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது.

ஒரு குடிமகனின் உயிரைக் காப்பாற்ற அரசாங்கத்திடம் தலையீடு கோருவது மனித உரிமை சார்ந்த நியாயமான கோரிக்கையாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட நெருக்கடியும் இன, மத அல்லது கட்சி அடையாளங்களின் அரசியல் காட்சியாக மாற்றப்படும்போது, அந்தப் பிரச்சினையின் மையமான மனிதன் மறைந்து விடுகிறான்.

அனோஜன் முதலில் ஒரு தமிழர் அல்ல.

அவர் முதலில் ஒரு இலங்கை குடிமகன்.

அதற்கும் மேலாக, அவர் ஒரு மனிதர்.

அவருடைய உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையின் வலிமை, அவரது இன அடையாளத்திலிருந்தோ மத அடையாளத்திலிருந்தோ வர வேண்டியதில்லை; மனித உயிரின் மதிப்பிலிருந்தே வர வேண்டும்.

மதமும் அரசும்: எங்கே கோடு வரைய வேண்டும்?

இந்த வழக்கு அதைவிட ஆழமான ஒரு கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

சவூதி அரேபியாவின் அதிகாரபூர்வ Basic Law of Governance, நாட்டை இஸ்லாமிய அரசாகவும், குர்ஆனையும் நபியின் சுன்னாவையும் அரசியலமைப்பின் அடிப்படையாகவும் வரையறுக்கிறது. 

இது அந்த நாட்டின் சட்ட-அரசியல் அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான உண்மை.

ஆனால் நவீன உலகில் ஒரு அடிப்படைக் கேள்வி எழுகிறது:

ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட கருத்து, மத உணர்வைத் தொட்டுவிட்டால், அதற்கான அரசின் பதில் எவ்வளவு தூரம் செல்லலாம்?

மதத்தை அவமதிப்பது ஒருவரின் மனதைப் புண்படுத்தலாம். ஆனால் திறந்த சமூகத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு, மனிதனை அவனுடைய கருத்திலிருந்து பிரிக்காமல், கருத்துக்கும் மனித உயிருக்கும் இடையில் ஒரு நெறிமுறை எல்லையை உருவாக்குவதுதான்.

அந்த எல்லை அழிக்கப்பட்டுவிட்டால், மதம் சட்டத்தின் மீது முழுமையான அதிகாரத்தைப் பெறும் அபாயமும், அரசியல் அதிகாரம் மத உணர்வைப் பயன்படுத்தும் அபாயமும் உருவாகின்றன.

இது இஸ்லாத்தைப் பற்றிய கேள்வி மட்டும் அல்ல.

எந்த மதமாக இருந்தாலும், மத நம்பிக்கை அரசின் கட்டாய அதிகாரமாக மாறும் இடத்தில்தான் திறந்த சமூகத்திற்கான பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

கார்ல் போப்பருக்குப் பிறகு நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

கார்ல் போப்பர் தனது The Open Society and Its Enemies நூலில் பிளேட்டோ, ஹெகல், மார்க்ஸ் ஆகியோரின் சிந்தனைகளில் வரலாற்றை ஒரு தவிர்க்க முடியாத பாதையாகக் காணும் போக்குகளை விமர்சித்து, விமர்சனச் சிந்தனை, தனிமனிதப் பொறுப்பு, ஜனநாயகத் திருத்தத்திற்கான திறந்த நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தினார். 

ஆனால் இன்று, 1945’இல் கார்ல் போப்பர்(Karl Popper )எழுதிய கேள்வியை நமது காலத்திற்கேற்ற வகையில் மீண்டும் வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

திறந்த சமூகத்தின் எதிரி மார்க்சியம் மட்டும்தானா?

இல்லை.

அதேபோல் அது மதம் என்பதும் அல்ல.

திறந்த சமூகத்தின் எதிரி என்பது கேள்வி கேட்பதையே குற்றமாக்கும் எந்தவொரு மூடிய அதிகாரச் சிந்தனையும் ஆகும்.

அது அரசியல் கட்சியாக இருக்கலாம்.

அது இன தேசியவாதமாக இருக்கலாம்.

அது கம்யூனிசத்தின் பெயரில் உருவாகும் கட்சி-அதிகாரமாக இருக்கலாம்.

அது மதத்தின் பெயரில் உருவாகும் இறுக்கமான அடிப்படைவாதமாக இருக்கலாம்.

அல்லது பெரும்பான்மை இனத்தின் பெயரில் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளை மறுக்கும் அரசியலாக இருக்கலாம்.

பெயர்கள் மாறலாம்.

ஆனால் அதிகாரத்தின் தர்க்கம் ஒன்றே:

“எங்களுடைய உண்மை மட்டுமே உண்மை; அதை மறுப்பவனுக்கு இடமில்லை.”

இதுவே திறந்த சமூகத்தின் எதிர்மறை.

மதத்தையும் மத அடிப்படைவாதத்தையும் பிரிக்க வேண்டும்

இங்கு ஒரு முக்கியமான அறிவார்ந்த வேறுபாடு அவசியம்.

முஸ்லிம் ஒருவர் என்பதற்கும் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத அரசியலை ஆதரிப்பதற்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாடு, ஒரு கிறிஸ்தவர் என்பதற்கும் கிறிஸ்தவ தீவிரவாதத்தை ஆதரிப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் போன்றதே.

உலகின் பெரும்பான்மையான மதநம்பிக்கையாளர்கள் தங்கள் மதத்துடன் அமைதியாக வாழ்கிறார்கள்.

எனவே குற்றம் மதத்திற்குச் சொந்தமானது என்று கூறுவது அறிவார்ந்த அணுகுமுறை அல்ல.

ஆனால் மதத்தை அரசியல் அதிகாரத்தின் கருவியாக்கி, விமர்சனத்தையும் கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் ஒடுக்க முயலும் அடிப்படைவாதத்தை விமர்சிப்பது ஜனநாயகத்தின் உரிமையும் கடமையும் ஆகும்.

மத நம்பிக்கைக்கு உரிமை இருக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் மதத்தை விமர்சிக்கும் உரிமைக்கும் இடம் இருக்க வேண்டும்.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையே சமநிலையை உருவாக்குவதுதான் திறந்த சமூகத்தின் சோதனை.

அனோஜன் வழக்கு நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்

அனோஜன் குறித்த வழக்கின் இறுதி சட்ட உண்மை எழுத்துப்பூர்வத் தீர்ப்பு கிடைத்த பின்னரே முழுமையாகத் தெளிவாகும்.

ஆனால் இன்றே ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது:

ஒரு மனிதனின் உயிர், எந்த மதத்திற்கும் எதிரானதோ அல்லது ஆதரவானதோ அல்ல.

அது மனித உயிர்.

இலங்கை அரசு தனது குடிமகனுக்கு சட்ட உதவி வழங்க வேண்டும்.

தூதரக வழிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

தேவையானால் கருணை அல்லது தண்டனைக் குறைப்பு குறித்து சவூதி அரசிடம் முறையிட வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், இலங்கையின் அரசியல்வாதிகள் இந்தச் சம்பவத்தை தங்கள் தனிப்பட்ட அரசியல் இருப்பை நிரூபிக்கும் மேடையாக மாற்றாமல் இருப்பது அவசியம்.

இன்றைய இலங்கைக்கு இன்னும் பெரிய வேலைகள் உள்ளன:

ஊழலுக்கு எதிரான நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துதல்,

சட்டத்தின் ஆட்சியை உறுதிப்படுத்துதல்,

நீதித்துறையின் சுயாதீனத்தைக் காப்பது,

அரச நிறுவனங்களின் வெளிப்படைத்தன்மையை அதிகரித்தல்,

மற்றும் இன–மத அடையாளங்களைத் தாண்டி குடிமகன் என்ற அடையாளத்தை வலுப்படுத்துதல்.

அனோஜன் வழக்கு இந்தப் பணிகளிலிருந்து நமது கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் இன்னொரு அரசியல் காட்சியாக மாறக்கூடாது.

அது மாறாக நம்மை ஒரு பெரிய உண்மைக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும்:

மனிதனை விட எந்த மதமும் பெரியதல்ல.

மனித உயிரைவிட எந்த அரசும் பெரியதல்ல.

விமர்சனச் சிந்தனையைவிட எந்தக் கொள்கையும் புனிதமானதல்ல.

திறந்த சமூகத்தின் உண்மையான பாதுகாப்பு, ஒரு மதத்தைத் தோற்கடிப்பதில் இல்லை.

மனிதன் கேள்வி கேட்கவும், நம்பவும், நம்பாமல் இருக்கவும், தவறு செய்யவும், திருத்திக்கொள்ளவும், உயிருடன் வாழவும் உரிமை கொண்டவன் என்ற அடிப்படை அறத்தைப் பாதுகாப்பதில்தான் அது இருக்கிறது.

அதுவே போப்பரின் திறந்த சமூகத்தை நமது காலத்தில் மீண்டும் வாசிப்பதற்கான பொருள்.

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன் 

18.09.26