சுவிஸ் கூட்டாட்சி என்பது "வேற்றுமையில் ஒற்றுமை" (Unity in Diversity) என்பதைக் கடந்து, "வேற்றுமையை அப்படியே அங்கீகரித்தல்"

 சுவிஸ் கூட்டாட்சி என்பது "வேற்றுமையில் ஒற்றுமை" (Unity in Diversity) என்பதைக் கடந்து, "வேற்றுமையை அப்படியே அங்கீகரித்தல்" (Recognition of Diversity) என்ற கொள்கையில் இயங்குகிறது. இதை , இலங்கையர்கள் புரிவது எப்போது ?  —ப.வி. ஶ்ரீரங்கன் 

//"எனவே , இலங்கையின் இனப்பிரச்சனைக்குத் தீர்வு சுவிச்சர்லாந்தின் வழிசிந்திப்பதே உண்மையான இலக்கை எட்டும் ."   நல்லது. இது பற்றித் தமிழர்களுக்கும், சிங்களவர்களுக்கும், இஸ்லாமியர்களுக்கும், சர்வதேசத்திற்கும் விளக்கவேண்டும். அவர்கள் இதை ஏற்கவேண்டும். இதை எப்படி ஏற்கவைக்கலாம்? குறிப்பாகத் தமிழர்கள் இதைத்தான் ஏற்கிறார்கள் என்பதை எப்படிச் சிங்களவர்கள், இஸ்லாமியர்கள், சர்வதேசம் என்பவைகளுக்கு நிறுவுவது? அது சாத்தியமானதா?//—ஆசான் , தனம் வெற்றிவேல் (திரு.உதயகுமார் அபிமனசிங்கம் அவர்கள்) 

ஆசானே, நீங்கள் முன்வைக்கும் இந்தக் கேள்வி மிக முக்கியமானது.ஆழ்ந்த வரலாற்று அறிஞரான உங்கள் பாணியில் மிகச் சுருக்கமாகவும், நேரடியாகவும் இக் கேள்வி உள்ளது. ஆனால், இதன் அடிப்படையில் உள்ள அரசியல் யதார்த்தம் மிகவும் சிக்கலானது. 

உங்கள் கேள்விக்கான பதிலை நான் புரிந்து கொண்டவகையில் விளக்கியாக வேண்டும் . ஆனால், இதுதாம் பெருஞ் சிக்கல் . 

சுவிஸ் மொடல் என்பது என்ன, ஏன் இது ஒரு கவர்ச்சிகரமான தீர்வாகக் கருதப்படுகிறது? ;

இந்தத் தீர்வை ஒவ்வொரு தரப்பினரும் ஏன் ஏற்க வேண்டும், அவர்களின் எதிர்ப்புகள் என்ன? ;

இதை ஏற்க வைப்பது எப்படி, அது சாத்தியமா? , 

கேள்விகளை , அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம் . ஆனால், இலங்கையின் இனப்பிரசனைக்கு “தீர்வு எட்டுவது” என்பது பெருஞ் சிக்கலானது . சிங்களத் தேசிய இனத்தில் பேரினவாத உளவியலும் , பெளத்தமதச் செளனிசப் பண்புகாண் ஆதிக்க திறவனமயப்பட்ட வரலாற்றுக் கற்பிதமும் தீர்வை நோக்கிய எந்த இளகு நிலைக்கும் அரசியலை செலுத்தாதுவ. இருந்தும் , கீழ்வரும்படி… சிலவற்றை கூறிச் செல்வேன் . 

அ : சுவிஸ் கன்டோன் ( Das moderne Kantonssystem der Schweiz ) மொடல்: கடந்த இருநூறு ஆண்டுகால “பழைய ஐரோப்பாவில்”  அரசியல் -அதிகாரப் பிணக்குகளை விலத்தும் கவர்ச்சிகரமானதும் , சிக்கலானதுமான  தீர்வு அடைவாகும் . 

சுவிட்சர்லாந்தின் கூட்டாட்சி (Federalism) மாதிரி, பல நூற்றாண்டுகளாக பல்வேறு மொழி, மதம், பண்பாட்டுக் குழுக்கள் ஒரே நாட்டில் அமைதியாக வாழ்வதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் மையக் கருத்து, அதிகாரத்தை மத்திய அரசிடம் மட்டுமல்லாமல், கன்டோன்கள் (Kanton : மாநிலங்கள்) மூலம் உள்ளூர் சமூகங்களிடமும் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்தளித்துப் பரவலாக்குவது (Devolution) இந்த அரசியல் நெறியாகும். 

இது,பெரும்பான்மையினரின் ஆதிக்கத்தைத் தடுத்து, சிறுபான்மையினரின் குரலுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது என்று பொருளாகும் . 

இலங்கையின் இனப் பிரச்சினைக்கு இது ஒரு சிறந்த தத்துவார்த்த தீர்வாகத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில், இலங்கையிலும் பல இன, மொழி, மதக் குழுக்கள் உள்ளன. 2002’ஆம் ஆம் ஆண்டு அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையில், இலங்கை அரசும் , புலிகளும்  "ஒரு கூட்டாட்சி மாதிரியின் அடிப்படையில் உள் சுயநிர்ணயம்" (internal self-determination based on a federal model) என்ற கொள்கையில் உண்மையில் ஒப்புக்கொண்டன. அப்போது, புலிகளின்(LTTE) ஆலோசகரும் , சர்வதேசத்துக்கான தலைமைப் பேச்சாளருமான அமரர் அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் உட்பட ஒரு குழு, சுவிட்சர்லாந்து உள்ளிட்ட கூட்டாட்சி நாடுகளுக்குச் சென்று அதைப் பரிசீலித்துங உள்வாங்கிப் படித்தது.

ஆனால், இது ஒரு "மந்திரக்கோல்" அல்ல. சுவிஸ் மாதிரியை அப்படியே இலங்கைக்கு மாற்ற முடியாது என்று நிபுணர்களே கூறுகின்றனர். சுவிஸ் கூட்டாட்சி என்பது சுவிட்சர்லாந்தின் சொந்தச் சூழ்நிலையின் விளைவு. இலங்கை , அதன் சில கூறுகளைப் பின்பற்றலாம், ஆனால் அதற்கான சொந்தத் தீர்வைக் கண்டாக வேண்டும் ! 

சிக்கலான உளவியல் கொண்ட இலங்கை இனங்களின் அரசியல் -பொருளாதார ஆர்வங்களின் இஸ்த்தானத்தில் ஒவ்வொரு தரப்பினரின் நிலைப்பாடும் ஏன் சிக்கலானது?

ஆ : ஒவ்வொரு தரப்பினரும் இதை ஏன் ஏற்க வேண்டும் என்று கேட்பது நியாயமானது. ஆனால், ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் அர்த்தம் வேறு.

தமிழ் : 

தமிழர்கள் சார்பாகத் தமிழ் அரசியல் தலைமை பல தசாப்தங்களாக இதை ஆதரிக்கிறது. வட மாகாண சபை (NPC) 2016’ஆம் ஆண்டில், "சுவிஸ் கன்டோன் முறையைப் போன்ற ஒரு அமைப்பை" உருவாக்க முன்மொழிந்தது. "இது தமிழர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும்; இது தனி நாடு கோரிக்கை அல்ல" என்று அப்போது தெளிவுபடுத்தப்பட்டது. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு (TNA) உட்பட பல கட்சிகள் இப்போதும் "அதிகாரப் பகிர்வு" (Power Sharing) மற்றும்,  "பிராந்திய சுயாட்சி" (Regional Autonomy) என்ற கோரிக்கையையே முன்வைக்கின்றன. எனவே, தமிழர்கள் இதை ஏற்கத் தயாராக உள்ளனர்.

சிங்களம் : 

ஆனால் , சிங்களவர்கள் (பெரும்பான்மையினர்) தரப்பில் ? : இதுதான் மிகப் பெரிய தடை. 

இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பு பிரிட்டிஷ் மாதிரியை (Westminster) ஒத்தது. அதாவது, "வெற்றியாளர் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொள்வார்" (Winner-takes-all) என்று ஏலவே சொன்னதன் அடிப்படையிற்றாம் இலங்கையின் அரசு/அரசாங்க ஆட்சி அமைகிறது. இதனால், அதிகாரப் பகிர்வு என்பது சிங்கள அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு பெரிய இழப்பாகவே தெரிகிறது. "இந்த மாதிரி நாட்டைப் பிரிக்கும்" என்ற அச்சம் சிங்கள மக்களிடையே மிகவும் வலுவாக உள்ளது. முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்க உட்பட சில சிங்களத் தலைவர்கள் இதை ஆதரித்திருந்தாலும், பொதுவான சிங்கள அரசியல் மற்றும், பெளத்த மத அமைப்புகள் இதைக் கடுமையாக எதிர்க்கின்றன.

முஸ்லீம் : அடைப்படையில் ஓர் தேசிய இனம் அல்ல . ஆனால், நாம் கம்யூனிஸ்டுகள் தமிழ்பேசும் முஸ்லீம்களைப் பிரத்தியேத் தேசிய உப இனக்குழு என்கிறோம் . 

இஸ்லாமியர்களை (முஸ்லிம்கள்)  எடுத்துக்கொண்டால் , கிழக்கு மாகாணத்தில் தமிழர்கள் (39.79%), முஸ்லிம்கள் (36.72%), சிங்களவர்கள் (23.15%) என ஏறக்குறைய சமமாகப் பரவியுள்ளனர். இங்கு , முஸ்லிம்கள் ஒரு முக்கியமான சக்தி. அவர்கள் தமிழர்களுடன் இணைந்து ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பை ஆதரிக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் "தமிழ் ஆதிக்கத்தின் கீழ்" வர விரும்பவில்லை. அவர்களுக்கும் தனி சுயாட்சி அல்லது,  சிறப்பு அந்தஸ்து தேவை என்று கோருகின்றனர். 

Fabian Society  உறுப்பினர் லெனார்ட் சிட்னி வூல்ஃப் (Leonard Sidney Woolf) என்பவர் பிரிட்டிஷ் இலங்கையில் காலனித்துவ சிவில் அதிகாரியாக (Colonial Civil Servant) பணியாற்றிய 1900’இன் ஆரம்பக் காலத்திலேயே  அதாவது , தொடக்கத்திலேயே, "சுவிஸ் மாதிரியில் முஸ்லிம்களின் உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்" என்று கூறியிருந்தார்.இதற்கு 1914/1915’ஆம்வருடச் சிங்கள -முஸ்லீம் கலவரமும் உந்துதலாக இருந்தது . 

சர்வதேசம்: 

இன்றைய சூழலில் , சுவிட்சர்லாந்து, நோர்வே, கனடா போன்ற நாடுகள் இலங்கையின் அமைதி முயற்சிகளில் ஆர்வம் காட்டி, அரசியல்/ பொருளாதார / தொழில்நுட்ப ஆதரவை வழங்கி வருகின்றன. ஆனால், எந்த ஒரு வெளிநாட்டு சக்தியும் இலங்கை மீது ஒரு தீர்வைத் திணிக்க முடியாது. சர்வதேச சமூகம் ஆதரவாக இருந்தாலும், அந்தத் தீர்வு இலங்கையர்களால், குறிப்பாகச் சிங்கள பெரும்பான்மையினரால் ஏற்கப்பட வேண்டும்.

இ: ஆசான் தனம் வெற்றிவேல் அவர்களின் (உதயகுமார்  அபிமனசிங்கம்)அவர்களின் கேள்வி, "இதை எப்படி ஏற்க வைக்கலாம்? அது சாத்தியமா?" என்று கேட்பது, ஒரு அரசியல் செயல்முறையை (Political Process) ஒரு கணிதச் சமன்பாடு போல நினைப்பதாகும். ஒரு அரசியல் தீர்வு என்பது ஒரு நீண்ட பேச்சுவார்த்தை: 

இது ஒரே இரவில் நடக்காது. பல ஆண்டுகள், பல தலைமுறைகள் எடுக்கலாம்.

இரண்டாவது , நம்பிக்கையின் கட்டுமானம்: 

தமிழர்கள், சிங்களவர்கள், முஸ்லிம்கள் இடையே உள்ள அடிப்படை அச்சம் மற்றும் , அவநம்பிக்கையை (Mistrust) களைவது மிகக் கடினம்.

மூன்றாவது அரசியல் தைரியம்: 

சிங்கள அரசியல்வாதிகளுக்கு, "அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொடுப்பது துரோகம் அல்ல" என்று அவர்களின் வாக்காளர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லும் தைரியம் தேவை. இது தற்போதைய சிங்கள அரசியல் கலாச்சாரத்தில் மிக அரிது. அநுரா ஆட்சி இதை நோக்கி நகரலாம் . யார் கண்டார் ?

நான்காவது , ஒருங்கிணைந்த "இலங்கை" மாதிரி: 

சுவிஸ் மாதிரியை அப்படியே கொப்பி பண்ணுவதல்ல , அதன் , தத்துவத்தை (சமநிலை, சமரசம், அதிகாரப் பகிர்வு) மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, இலங்கைச் சூழலுக்கேற்ற ஒரு தனித்துவமான தீர்வை உருவாக்க வேண்டும். 

சுவிச்சர்லாந்து அரசியல் விஞ்ஞானி தோமஸ் பிளைனர் (Thomas Fleiner) கூட, "சுவிஸ் மாதிரி ஒரு 'வகை' (Typus), தவிர மாதிரி அரசியல் வடிவம் (Modell) அல்ல" என்று கூறுகிறார்: 

சுவிச்சர்லாந்து அரசியல் வடிவம் — 'மாதிரி' (Modell) ஏன் சாத்தியமில்லை?:

ஒரு நாட்டின் அரசியல் சட்டத்தை மற்றொரு நாடு அப்படியே சட்டப் புத்தகமாக நகலெடுக்கலாம். ஆனால், சுவிஸ் முறையை அப்படிச் செய்ய முடியாது. ஏனெனில், அது கீழிருந்து மேல் நோக்கி (Bottom-up) வளர்ந்த ஒரு முறை.

வரலாற்று ஒப்பந்தம்: சுவிட்சர்லாந்து என்பது பல்வேறு மொழிகள் (ஜெர்மன், பிரெஞ்சு, இத்தாலியன், ரோமன்ஷ்) மற்றும்,  மதங்களைக் கொண்ட மாகாணங்கள் (Cantons) தங்களுக்குள் போட்டுக்கொண்ட ஒப்பந்தத்தால் உருவானது.

நம்பிக்கை சார்ந்த கலாச்சாரம்: அங்கு நிலவும் அரசு மக்களை நம்புகிறது; மக்கள் அரசை நம்புகிறார்கள். இந்த 'நம்பிக்கை கலாச்சாரம்' சட்டத்தால் உருவாக்கப்பட்டது அல்ல, பல நூற்றாண்டுப் பழக்கத்தால் வந்தது.

சுவிச்சர்லாந்து ஆட்சி அதிகார— 'வகை' (Typus) என்பதன் உண்மையான அர்த்தம் என்ன ? 

தோமஸ் பிளைனரின் கூற்றுப்படி, சுவிஸ் முறையை ஒரு 'வகை மாதிரி'யாக (Prototype/Category) மட்டுமே பார்க்க வேண்டும். அதாவது, "பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு சமூகம் எவ்வாறு ஒற்றுமையாக வாழலாம்"என்பதற்கான ஒரு சிறந்த உதாரணம் அது.

—அதிகாரப் பகிர்வு (Power-sharing): சுவிஸ் நாட்டில் அதிபர் என்பவர் ஓர் தனி நபர் அல்ல. ஏழு அமைச்சர்கள் கொண்ட ஒரு குழுதான் நாட்டை ஆளுகிறது (Collegial Executive).

—மக்களுக்கே இறுதி அதிகாரம்: நாடாளுமன்றம் ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தாலும், மக்கள் நினைத்தால் 'பொது வாக்கெடுப்பு' (Referendum) மூலம் அதை இரத்துச் செய்ய முடியும்.

இறுதியாக, உங்கள் கேள்விக்கு நேரடிப் பதில்

அது சாத்தியமா? தத்துவார்த்த ரீதியாக சாத்தியம். ஆனால், நடைமுறையில் மிகக் கடினம். அதற்கு ஒரு தலைமுறையின் அரசியல் மனப்பான்மை மாற வேண்டும்.

எப்படி ஏற்க வைப்பது? 

ஒரே ஒரு வழிதான் உள்ளது: நம்பிக்கையை மீட்டெடுப்பது. 

சிங்களத் தலைமை, தமிழ் மக்களின் உண்மையான அச்சங்களைப் புரிந்து கொண்டு, அதிகாரப் பகிர்வு என்பது பிரிவினை அல்ல, ஒரு வலுவான, ஒன்றுபட்ட இலங்கையை உருவாக்கும் வழி என்று நிரூபிக்க வேண்டும். இதற்கு, தமிழ், முஸ்லிம் தலைமைகள், தங்கள் கோரிக்கைகளை "தனி நாடு" என்ற இலக்கில் இருந்து முழுமையாக விலக்கி, "ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் அதிகபட்ச சுயாட்சி" என்ற கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டு வர வேண்டும்.

தனம் வெற்றிவேல் அவர்களின் கேள்வி, "எப்படி?" என்று கேட்பது நியாயம். 

ஆனால், அதை "வாழைப்பழத்தை உரித்து வாயில் தீத்து " என்று எதிர்பார்ப்பதுபோன்று எவரும் கேள்வியுடன் தீர்வுக்காக அலைய முடியாது ! இது, அரசியல் யதார்த்தத்தைப் புறக்கணிக்கும் “இடதுசாரி சிறுபிள்ளைத்ஙதனம்” போன்ற அணுகுமுறையே. ஒரு அறிஞர், இந்தச் சிக்கல்களைப் புரிந்து, "எந்த நிபந்தனைகளின் கீழ் இது சாத்தியம்?" என்று ஆழமாக ஆராய வேண்டும். அதுவே உண்மையான அறிவார்ந்த பங்களிப்பாக இருக்கும்.

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன் 

26.09.2026