காவி உடை பகுத்தறிவுக்கான உத்தரவாதமல்ல

 காவிக்குள் ஒளிந்திருக்கும் சூனியம்  : 

21’ஆம் நூற்றாண்டின் இலங்கைப் புத்த மத அரசியலின் உளவியல்

ஒரு நாட்டின் ஜனாதிபதியை எதிர்த்து சில புத்த பிக்குகள் பில்லி–சூனியம் செய்ததாகவும், அவர் தங்கள் காலடியில் மண்டியிட்டு மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்றும் கூறியதாகவும் செய்திகள் மற்றும் சமூக ஊடகப் பரப்புரைகள் இந்நாட்களில் பேசப்படுகின்றன.

முதலில் நாம் ஒரு அறிவியல் உண்மையைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

பில்லி, சூனியம், மந்திரம் போன்றவற்றால் ஒருவரைத் தொலைவிலிருந்து நோயுறச் செய்யவோ, மண்டியிடச் செய்யவோ, கொல்லவோ முடியும் என்பதற்கு அறிவியல் ஆதாரம் இல்லை.

எனவே , அத்தகைய செயல்கள் உண்மையில் நடைபெற்றனவா என்பது தனித்த ஆதாரங்களால் நிரூபிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு செய்திக் கேள்வி. ஆனால்,  அதைவிட ஆழமான ஒரு சமூகக் கேள்வி நமக்கு முன் நிற்கிறது:

அறிவியல், ஜனநாயகம், அரசியல் நிறுவனங்கள், நீதிமன்றங்கள், அரசியலமைப்பு ஆகியவை இயங்கும் 21’ஆம் நூற்றாண்டிலும், ஒரு மத நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இத்தகைய அமானுஷ்ய நம்பிக்கைகளை அரசியல் அதிகாரத்துடன் இணைத்துப் பயன்படுத்தும் நிலை எவ்வாறு உருவாகிறது?

இதுதான் ஆய்வுக்குரிய பிரச்சினை.

இது பில்லி–சூனியத்தின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல

ஒருவர் தனிப்பட்ட முறையில் சூனியத்தை நம்புவது வேறு.

ஆனால் , ஒரு மத நிறுவனத்தின் அதிகாரத்தைக் கொண்ட ஒருவர், தன்னுடைய அரசியல் எதிர்ப்பைத் தீர்க்க சட்டம், உரையாடல், தேர்தல், நீதிமன்றம், பொதுமக்கள் கருத்து ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து அமானுஷ்ய சக்திகளின் உதவியை நாடுகிறார் என்ற கதை உருவாகும்போது, அது தனிநபரின் மூடநம்பிக்கையைத் தாண்டி ஒரு சமூக உளவியல் பிரச்சினையாகிறது.

ஏனெனில் , ஜனநாயகத்தில் அதிகாரப் போட்டிக்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வழிமுறைகள் உள்ளன.

அரசாங்கத்தை எதிர்க்கலாம்.

ஜனாதிபதியை விமர்சிக்கலாம்.

சட்டத்தை எதிர்த்து நீதிமன்றம் செல்லலாம்.

மக்களைத் திரட்டி போராடலாம்.

தேர்தலில் தோற்கடிக்கலாம்.

ஆனால் “என் விருப்பத்திற்கு அரசாங்கம் தலைவணங்கவில்லை; எனவே அமானுஷ்ய சக்தியால் அதைத் தண்டிப்பேன்” என்ற மனநிலை உருவாகுமானால், அது ஜனநாயக அரசியல் பகுத்தறிவிலிருந்து பின்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு வடிவமாகும்.

காவி உடை பகுத்தறிவுக்கான உத்தரவாதமல்ல

இங்கே , மிகவும் அசௌகரியமான ஒரு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு மனிதர் காவி உடை அணிந்திருக்கிறார் என்பதாலேயே அவர் அறிவியல் சிந்தனையாளர் ஆகிவிடுவதில்லை.

ஒருவர் புத்தரின் பெயரை உச்சரிப்பதாலேயே அவரது ஒவ்வொரு செயல்பாடும் புத்தரின் சிந்தனையைப் பிரதிபலிப்பதில்லை.

மத ஆடை என்பது நெறிமுறைக்கான உத்தரவாதம் அல்ல.

மனிதன் எந்த உடையை அணிந்திருந்தாலும், அவனது சிந்தனையை மதிப்பிட வேண்டியது அவனுடைய செயல், பகுத்தறிவு, அறம், மனிதநேயம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான்.

இதுவே மதச்சார்பற்ற சமூகத்தின் அடிப்படை.

புத்தரின் பெயரில் அமானுஷ்ய அதிகாரத்தை நாடுவது என்பதே , ஒரு முரண்பாடுதாம் 

புத்தரின் போதனைகளின் மையத்தில் ஆசை, பற்றுதல், அறியாமை ஆகியவற்றை வெல்வதற்கான ஒரு உளவியல் முயற்சி இருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

ஆனால் அதிகாரத்திற்காக ஒருவர் மீது சூனியம் செய்வது என்ற கற்பனை எதைக் காட்டுகிறது?

அதிகாரத்திற்கான பற்றுதல்.

தன்னுடைய குழுவின் மேன்மை பற்றிய பற்றுதல்.

எதிரியை அழிக்க வேண்டும் என்ற பகைமை.

தனது விருப்பம் நிறைவேறாதபோது உருவாகும் கோபம்.

அதாவது, மதத்தின் பெயரைப் பயன்படுத்திக்கொண்டே மதம் எதிர்த்ததாகக் கூறப்படும் மனநிலைகளையே வளர்ப்பது.

இதில் உருவாகும் முரண்பாடு மிகப் பெரியது.

புத்தரின் பெயரைச் சொல்வது ஒன்று.

புத்தரின் அறவியலை வாழ்வது வேறு.

உண்மையான பிரச்சினை: மதம் அரசியல் அதிகாரமாக மாறும்போது ஏற்படுகிறது 

இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் புத்த பிக்குகளின் சமூக மற்றும் அரசியல் செல்வாக்கு புதியதல்ல.

2026 பிப்ரவரியில்கூட நூற்றுக்கணக்கான புத்த பிக்குகள் அரசின் அரசியல் விவகாரங்களில் மதகுருமார்களின் பங்கு அதிகரிக்க வேண்டும் என்று போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். அவர்கள் புத்தக் கொள்கைகளை தேசிய மதிப்புகளின் அடிப்படையாக அரசாங்கம் ஏற்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினர். 

இதனைப் பார்த்தவுடன் எல்லா புத்த பிக்குகளையும் ஒரே நிறத்தில் திட்டிவிடுவது அறிவார்ந்த அணுகுமுறை அல்ல.

ஆனால் , ஒரு கேள்வியைத் தவிர்க்கவும் முடியாது:

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் மதகுரு ஒருவர் அரசை அறிவுறுத்துவதற்கும், அரசின் மீது நிறுவன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துவதற்கும் இடையிலான எல்லை எங்கே?

இந்தக் கேள்வி புத்த மதத்திற்கே மட்டும் உரியது அல்ல.

எந்த மதமாக இருந்தாலும் இதே அளவுகோல் பொருந்த வேண்டும்.

சட்டத்தின் மேலே காவி இல்லை

சமீபத்தில் சிறையில் இருக்கும் ஒரு புத்த பிக்குவை காவி உடைக்கு பதிலாக சிறை உடையில் நீதிமன்றத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற விவகாரம் இலங்கையில் பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது.

இதில் தற்போதைய ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்கா எடுத்த நிலைப்பாடு கவனிக்கத்தக்கது.

அவரது விளக்கத்தின் சாரம்:த

சட்டம் தனிப்பட்ட விருப்பத்தின் அடிப்படையில் செயல்படக்கூடாது; சட்டம் பொருத்தமற்றதாக இருந்தால் அதைத் திருத்த வேண்டும். ஜனாதிபதியின் தனிப்பட்ட விருப்பம் சட்டமாக மாறக்கூடாது. 

இது ஜனநாயக அரசின் அடிப்படைச் சிந்தனை.

அதிலும் முக்கியமாக, ஒரு மதத் தலைவருக்காக சட்டத்தைத் தளர்த்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு பதிலாக, சட்டமே மாற்றப்பட வேண்டுமா என்பதை சட்டமன்ற வழியில் ஆராய்வது ஒரு நவீன அரசின் நிறுவனச் சிந்தனையாகும்.

இதிற்றாம் , நமது விவாதம் இருக்க வேண்டும்.

காவி உடை சட்டத்திலிருந்து விலக்கு அளிக்கும் புனிதக் கவசமாக மாறுமா?

அல்லது, 

காவி உடை அணிந்தவரும் சட்டத்தின் கீழ் உள்ள குடிமகனே என்ற நவீனக் குடியரசுக் கொள்கை நிலைக்குமா?

“வர்க்க நலம்” என்ற கேள்வியை இங்கே எப்படி அணுகுவது?

இங்கே , மார்க்சிய ஆய்வுக்கான கதவு திறக்கிறது.

மத நிறுவனங்களும் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனங்களே.

அவை சமூகத்தில் இயங்குகின்றன.

அவற்றுக்குள் அதிகாரம் உள்ளது.

வளங்கள் உள்ளன.

பொருளாதார நலன்கள் உள்ளன.

சமூக மரியாதை உள்ளது.

அரசியல் அணுகல் உள்ளது.

அதனால் மத நிறுவனங்களில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் ஒரே தூய்மையான ஆன்மீக நோக்கத்துடன் மட்டுமே இயங்குகிறார்கள் என்று கருதுவது சமூக அறிவியலுக்கு ஏற்ற அணுகுமுறை அல்ல.

ஒரு குறிப்பிட்ட மத நிறுவனத்தின் அதிகாரமும் சமூகச் சலுகைகளும் ஆபத்தில் இருப்பதாக உணரும்போது, அந்த நிறுவனத்தின் சில பிரிவுகள் தமது நிலையைப் பாதுகாக்க அரசியல் அழுத்தத்தையும் பயன்படுத்தலாம்.

அங்கேதான் மதம் /நிறுவனம் /அதிகாரம் /வர்க்க நலன் / அரசியல் என்ற சங்கிலியை ஆராய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால்,  இதற்கும் ஒரு அறிவார்ந்த வரம்பு அவசியம்.

ஒவ்வொரு பிக்குவையும் “வர்க்க நலனின் பிரதிநிதி” என்று அறிவித்துவிட முடியாது.

ஆய்வு செய்ய வேண்டியது தனிநபரை அல்ல; அதிகார உறவுகளை உருவாக்கும் நிறுவன அமைப்பை.

பயம் இருக்கும் இடத்தில் சூனியமும் வளரும்

மூடநம்பிக்கைகளின் சமூக உளவியலைப் புரிந்துகொள்ளும்போது “அறியாமை” என்று மட்டும் கூறுவது போதாது.

மனிதனுக்கு எதிர்காலத்தின் மீது கட்டுப்பாடு இல்லாதபோது பயம் உருவாகிறது.

அதிகாரத்தை இழப்பதற்கான பயம்.

நோய்க்கான பயம்.

மரணத்தின் பயம்.

அரசியல் தோல்வியின் பயம்.

சமூக மரியாதையை இழப்பதற்கான பயம்.

அந்த பயத்திற்கு மனித மனம் ஒரு மறைமுகக் கட்டுப்பாட்டை உருவாக்க முயல்கிறது.

“என்னால் இயலாததை ஏதோ ஒரு மறைசக்தியால் செய்ய முடியும்” என்ற நம்பிக்கை அங்கே தோன்றுகிறது.

அதனால் , சூனியம் என்பது வெறும் ஒரு சடங்கு அல்ல.

பல சமயங்களில் அது அதிகாரமற்றவன் அதிகாரத்தை கற்பனை செய்துகொள்ளும் உளவியல் கருவியாகவும் இருக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு மத நிறுவனம் அதனை அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், அது சமூகத்திற்கு மிகவும் ஆபத்தான பரிணாமம்.

முன்னாள் ஆட்சியாளர்களின் பக்தியை வைத்து இன்றைய அரசியலை அளக்க முடியாது

இலங்கையின் முன்னாள் ஆட்சியாளர்களில் சிலர் பல்வேறு மத மற்றும் ஆன்மீக நம்பிக்கைகளுடன் நெருக்கமாக இருந்திருக்கலாம். புத்த வழிபாட்டோடு பிற இந்து புனிதத் தலங்களுக்குச் சென்று வழிபட்ட அரசியல்வாதிகளும் இருந்துள்ளனர்.

ஆனால் ஒருவரின் தனிப்பட்ட பக்தி அவருடைய அரசியல் கொள்கையின் அறிவியல் மதிப்பை நிர்ணயிக்காது.

ஒருவர் திருப்பதிக்குச் சென்றாரா?

புத்த விகாரைக்குச் சென்றாரா?

கோயிலுக்குச் சென்றாரா?

ஜோதிடரைச் சந்தித்தாரா?

இவை தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகள்.

ஆனால் , அரசு எவ்வாறு இயங்க வேண்டும்?

அதற்கு அரசியலமைப்பு, சட்டம், அறிவியல், பொருளாதாரத் தரவு, மனித உரிமை, ஜனநாயக நிறுவனம் ஆகியவையே அளவுகோல்கள்.

ஜனாதிபதி இடதுசாரி என்பதால் மூடநம்பிக்கை மறைந்துவிடாது

அநுர குமார திசாநாயக்கா மார்க்சிய அரசியல் பின்னணியில் இருந்து வந்தவர் என்பது உண்மை. 

ஆனால்,  ஒரு சமூகத்தின் ஆழமான பண்பாட்டு நம்பிக்கைகளை ஒரு தேர்தல் வெற்றி ஒரே நாளில் அழித்துவிடாது.

ஒரு நாட்டின் அரசியல் பொருளாதாரம் மாறுவதைக் காட்டிலும் அதன் சமூக மனப்பான்மை மாறுவது மிகவும் மெதுவான செயல்முறை.

அதனால் , ஒரு இடதுசாரி பின்னணியுடைய ஜனாதிபதி ஆட்சியில் இருப்பது மட்டுமே இலங்கையில் அறிவியல் பகுத்தறிவு வென்றுவிட்டது என்று பொருளல்ல.

மாறாக, அவர் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று இதுதான்:

மதத்தை மதிக்கின்ற ஒரு ஜனநாயகத்தையும், மத அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படியும் ஒரு அரசையும் எவ்வாறு வேறுபடுத்துவது?

புத்த மதத்தை விமர்சிப்பது அல்ல; புத்த மதத்தின் பெயரில் அதிகாரத்தை விமர்சிப்பது

இங்கே இன்னொரு தெளிவு தேவை.

ஒரு மதத்தின் பெயரில் செயல்படும் சிலரின் செயலை விமர்சிப்பது அந்த மதத்தைச் சேர்ந்த ஒவ்வொரு மனிதனையும் அவமதிப்பது அல்ல.

இலங்கையில் அமைதியாக வாழும் கோடிக்கணக்கான புத்த மதத்தினரையும், அரசியல் அதிகாரத்துடன் தம்மை இணைத்துக் கொள்ளும் சில மத நிறுவனத் தலைவர்களையும் ஒன்றாகக் கருதுவது மிகப் பெரிய அறிவுசார் தவறு.

அதே நேரத்தில்,

“இது மதம்; ஆகவே விமர்சிக்கக் கூடாது”

என்ற வாதமும் ஜனநாயகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.

மதம் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக மாறும் அந்த நொடியில் அது ஆன்மீகமாக இருப்பதைவிட அரசியல் அதிகாரமாக மாறத் தொடங்குகிறது.

இறுதியில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

ஒரு பிக்கு ஒரு ஜனாதிபதியுடன் அரசியல் கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருக்கலாம்.

அவர் போராடலாம்.

விமர்சிக்கலாம்.

மக்களைத் திரட்டலாம்.

தேர்தலில் எதிர்க்கலாம்.

நீதிமன்றம் செல்லலாம்.

ஆனால் ஜனநாயகத்தின் அனைத்து வழிகளையும் தாண்டி, அமானுஷ்ய சக்தியால் அரசியல் எதிரியைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்ற மனநிலை உருவானால்—

அது முதலில் ஜனாதிபதிக்கு எதிரான பிரச்சினை அல்ல.

அது மனிதனின் பகுத்தறிவுக்கு எதிரான பிரச்சினை.

மேலும் , அது புத்த மதத்திற்கு எதிரான வெளிப்புறத் தாக்குதல் அல்ல.

புத்த மதத்தின் பெயரில் வாழும் மனிதனுக்குள் இருக்கும் பேராசை, பயம், அதிகாரப் பற்றுதல், பகைமை ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாகவே அதை நாம் ஆராய வேண்டும்.

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் எந்த மனிதனும்—

அவன் ஜனாதிபதியாக இருந்தாலும்,

பிக்கு ஆக இருந்தாலும்,

அமைச்சராக இருந்தாலும்,

சாதாரண குடிமகனாக இருந்தாலும்—

சட்டத்திற்கு மேலானவன் அல்ல.

அதேபோல் எந்த நம்பிக்கையும்—

அது எவ்வளவு புனிதமானதாக மக்களால் கருதப்பட்டாலும்—

அறிவியல் விசாரணைக்கு அப்பாற்பட்டதல்ல.

21 ‘ஆம் நூற்றாண்டின் இலங்கைக்கு தேவைப்படுவது அமானுஷ்ய சக்திகளின் பயமல்ல.

பகுத்தறிவு.

சட்டத்தின் ஆட்சி.

மனிதநேயம்.

மதச்சார்பற்ற குடியுரிமை.

இவை , எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—

தன்னைப் புனிதமானவன் என்று அறிவித்துக்கொள்பவனையும் கேள்வி கேட்கத் துணியும் மனித மனம் வேண்டும் . 

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன் 

21.10.2026