மக்கா பிராந்தியத்தில் இரண்டு வங்காளதேசப் பிரஜைகள் தூக்கிலிடப்பட்டது குறித்தும் ,அதிகாரம் சார்ந்தும் சில கேள்விகள்

 சவுதி அரேபியாவின் மக்கா பிராந்தியத்தில் இரண்டு வங்காளதேசப் பிரஜைகள் தூக்கிலிடப்பட்டது குறித்தும் ,அதிகாரம் சார்ந்தும் சில கேள்விகள் : 

நாம் ஏற்றுக்கொள்ளாத வரை அது (அதிகாரம்) முழுமையான அதிகாரமாக முடியுமா? 

— நம்பிக்கை, கீழ்ப்படிதல், உண்மை, சட்டம் ஆகியவற்றின் அரசியல்

„Wenn du eine vollkommene Gesellschaft anstrebst, so wirst du sicher gegen die Demokratie sein.“

— Karl Popper

“நீ ஒரு முழுமையான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதே அரசியலின் இறுதி இலக்கு என்று கருதினால், அதன் விளைவாக ஜனநாயகத்திற்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை நோக்கிச் செல்ல நேரிடும்.”

கார்ல் போப்பரின் இந்தக் கூற்று, “முழுமையான சமுதாயம் சாத்தியமில்லை” என்ற எளிய கருத்தை மட்டும் கூறுவதல்ல. அதன் பின்னால் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பற்றிய மிக ஆழமான எச்சரிக்கை ஒன்று இருக்கிறது. 

இதுசார்ந்து பற்பல கட்டுரைகளைப் புலிகளினதும் , இலங்கை அரசினதும் உள்நாட்டு யுத்தஞ்சார்ந்து கடந்தகாலத்தில் தொடராக எழுதியிருக்கிறேன் . 

இப்போது மேற்காட்டிய மரணத்தண்டனையை இணைத்தும்  சில கேள்விகளை அதிகாரஞ் சார்ந்து , அறஞ்சார்ந்து எழுப்பியாக வேண்டும் . 

மனிதச் சமுதாயத்தில் எந்த அரசும், எந்த நிறுவனமும், எந்தக் கொள்கையும் தன்னை “இறுதி உண்மை”என்றும், “முழுமையான தீர்வு” என்றும் அறிவிக்கும் தருணத்தில்தான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

ஏனெனில் , மனிதர்களின் வாழ்க்கை மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அறிவு மாறுகிறது. சமூகத் தேவைகள் மாறுகின்றன. ஒரு தலைமுறைக்கு நியாயமாகத் தோன்றுவது அடுத்த தலைமுறைக்கு அநியாயமாகத் தோன்றலாம். ஆகவே, மனித சமுதாயத்தை ஒரு முடிவுற்ற வடிவமாக நிரந்தரமாகப் பூட்டிவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை, அரசியல் அதிகாரத்திற்கு ஆபத்தான கதவைத் திறக்கிறது.

போப்பரின் அரசியல் சிந்தனையின் முக்கியமான அம்சம் இதுதான்: சமுதாயத்தை ஒரே இறுதி வடிவத்தில் கட்டமைப்பதற்குப் பதிலாக, தவறுகளை அடையாளம் கண்டு அவற்றைத் திருத்திக்கொண்டே செல்லும் திறந்த சமூகத்தை உருவாக்க வேண்டும். இதனால்தான் அவர் ஜனநாயகத்தை “முழுமையான அரசியல் அமைப்பு” என்று அல்ல; ஆட்சியாளர்களை விமர்சிக்கவும் மாற்றவும் முடியும் ஒரு திறந்த அமைப்பாகக் காண்கிறார்(The Open Society and Its Enemies By Karl Popper). 

நம்ப வைப்பதிலிருந்து கீழ்ப்படிதலுக்கு

இங்கேதான் “அதிகாரம்” என்ற சொல்லின் உள்ளார்ந்த இயங்கியலை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

அதிகாரம் என்பது வெறும் கட்டளை அல்ல.

ஒருவன் துப்பாக்கியை வைத்திருக்கலாம். அவனிடம் காவல்துறை இருக்கலாம். அவனிடம் சிறை இருக்கலாம். சட்டத்தை அமல்படுத்தும் நிறுவனங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றை இயக்குவதற்குத் தேவையான சமூக ஒப்புதல், சட்டபூர்வத்தன்மை, பயம், பழக்கம், நம்பிக்கை அல்லது, கீழ்ப்படிதல் ஆகியவற்றில் ஏதாவது ஒரு வடிவம் இல்லாமல் அதிகாரம் நீண்டகாலம் இயங்க முடியாது.

இதனால்,

“எந்த அதிகாரமும் நீ–நான் நம்பாதவரை அதிகாரமாக முடியாது”

என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக,

“அதிகாரம் வெறும் வலிமையால் மட்டுமல்ல; மனிதர்களின் கீழ்ப்படிதல், நம்பிக்கை, பயம், பழக்கம் மற்றும் சட்டபூர்வத்தன்மை பற்றிய ஏற்றுக்கொள்ளுதலின் வழியாகவும் தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது”

என்று கூறுவது கருத்தியல் ரீதியாகத் துல்லியமானதாக இருக்கும்.

ஆனால்,  இதிலும் ஒரு நுணுக்கம் இருக்கிறது.

ஒரு மனிதன் ஒரு அதிகாரத்தை நம்பவில்லை என்பதற்காக அந்த அதிகாரம் உடனடியாக மறைந்துவிடுவதில்லை. ஒரு சர்வாதிகார அரசை ஒருவர் தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும், அந்த அரசு காவல்துறை, இராணுவம், சிறை, நீதிமன்றம் போன்ற நிறுவனங்களின் மூலம் தனது அதிகாரத்தைச் செலுத்த முடியும்.

எனவே,  அதிகாரமும் நம்பிக்கையும் ஒன்றல்ல.

அதிகாரம் பல சமயங்களில் நம்பிக்கையை உற்பத்தி செய்கிறது; சில சமயங்களில் பயத்தை உற்பத்தி செய்கிறது; சில சமயங்களில் சட்டத்தின் பெயரில் கீழ்ப்படிதலை உருவாக்குகிறது.

சட்டம்: அதிகாரத்தின் முகமா?

இங்கே, ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

ஒரு செயல் சட்டவிரோதம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டால் அது தானாகவே அநியாயமானதாகிவிடுமா?

இல்லை.

சட்டம் என்பது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட நிறுவனம். அது சமூகத்தின் ஒழுங்கை பாதுகாக்கும் கருவியாக இருக்கலாம்; அதே நேரத்தில் அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்கும் கருவியாகவும் மாறக்கூடும்.

வரலாறு இதற்குச் சாட்சியாக இருக்கிறது.

கடந்த காலத்துள் , நாசி ஜெர்மனியில் இனவாதம் வெறும் தெருவோர வெறுப்பாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது அரசின் சட்டம், நிர்வாகம், கல்வி, அறிவியல், நீதித்துறை ஆகிய நிறுவனங்களுக்குள் புகுத்தப்பட்டது.

அப்போது , மிகப்பெரிய கேள்வி எழுகிறது:

அரசு ஒரு கருத்தை சட்டமாக்கிவிட்டால், அந்தக் கருத்து உண்மையாகிவிடுமா?

“ஜெர்மன் இயற்பியல்”: அறிவியலையும் அதிகாரம் கைப்பற்றும் போது

நாசி ஜெர்மனியின் வரலாறு இந்தக் கேள்விக்கு ஒரு பயங்கரமான உதாரணத்தைத் தருகிறது.

நோபல் பரிசு பெற்ற இயற்பியலாளர் Philipp Lenard, “Deutsche Physik” என்ற பெயரில் அறிவியலை இன அடிப்படையில் வகைப்படுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார். 1936/37 இல் வெளியான அவரது Deutsche Physikநூலில், அறிவியல் கூட “இனம்” மற்றும் “இரத்தம்” ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்ற இனவாதக் கருத்தை முன்வைத்தார். Einstein-ன் சார்பியல் கோட்பாட்டையும் அவர் “யூத இயற்பியல்” என்ற பெயரில் நிராகரித்தார். 

இங்கே , கவனிக்க வேண்டியது Lenard ஒரு விஞ்ஞானி என்பதல்ல.

விஞ்ஞானி என்ற சமூக அந்தஸ்து அவருடைய இனவாதக் கருத்துகளுக்கு உண்மையின் அதிகாரத்தை வழங்கவில்லை என்பதே முக்கியம்.

அதிகாரம் அறிவின் இடத்தைப் பிடிக்கும் போது, கேள்வி கேட்பது துரோகமாகிறது.

அறிவியல் விசாரணை, “இது உண்மையா?” என்று கேட்கிறது.

அதிகாரக் கொள்கை,

“இதுதான் உண்மை; நீ இதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்”

என்று கூறுகிறது.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாடுதான் திறந்த சமூகத்திற்கும் மூடிய சமூகத்திற்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடுகளில் ஒன்று.

போப்பரின் எச்சரிக்கை இங்கே பொருள் பெறுகிறது

போப்பரை மார்க்சியத்தின் வெறும் எதிரியாகச் சுருக்கிவிடுவது அவரது சிந்தனையின் பரப்பைக் குறைத்துவிடும் , நண்பர்களே . கடந்தகாலத்தில் நான் இந்தத் தவறை மார்க்சியம் சார்ந்து செய்துள்ளேன் .

அவருடைய (போப்பரின்) முக்கியமான அச்சம் வேறு.

ஒரு அரசியல் கொள்கை தன்னிடம் இறுதி உண்மை இருப்பதாக அறிவித்து, அந்த உண்மையின் பெயரில் சமூகத்தை முழுமையாக மறுவடிவமைக்க முயலும்போது என்ன நடக்கும்?

இதுதாம் ,  அவரது “utopian social engineering” மீதான விமர்சனத்தின் மையம்.

அதற்கு மாற்றாக அவர் படிப்படியான சமூகச் சீர்திருத்தத்தையும், விமர்சனத்தையும், தவறுகளிலிருந்து கற்றலையும் வலியுறுத்தினார். (போப்பரின் மேற்காட்டிய அதே நூல் ) 

அதாவது,

“முழுமையான மனிதனை உருவாக்குவோம்” என்பதற்குப் பதிலாக,

“இப்போது இருக்கும் அநீதிகளில் ஒன்றை எவ்வாறு குறைக்கலாம்?”

என்று கேட்பது.

இந்த இரு கேள்விகளுக்கிடையே அரசியல் தத்துவத்தின் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

மதம், அரசு, புனிதம் — மனிதனின் உடலை ஆளும் அதிகாரம்

இன்றைய உலகிலும் இதே கேள்வி வேறு வடிவங்களில் நம்மைச் சந்திக்கிறது.

2026 ஒக்டோபர் 14 அன்று சவுதி அரேபியாவின் மக்கா பிராந்தியத்தில் இரண்டு வங்காளதேசப் பிரஜைகள் தூக்கிலிடப்பட்டதாக அதிகாரப்பூர்வ செய்தி வெளியானது. சவுதி உள்துறை அமைச்சகம் அவர்கள் ஒரு மசூதிக்குள் “ஒழுக்கக்கேடான செயல்களில்” ஈடுபட்டதாகவும், ta’zir என்ற நீதிபதியின் விருப்பத் தீர்ப்புக்குட்பட்ட தண்டனை வகையின் கீழ் மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டதாகவும் தெரிவித்துள்ளது.(பார்க்க : Saudi Arabia executes Bangladeshi man, woman for indecent acts inside Mecca mosque -GULF NEWS) 

ஆனால் இதைச் சுற்றி சமூக ஊடகங்களில் பரவிய “முத்தமிட்டதற்காகவே இருவரும் கொல்லப்பட்டார்கள்”, “அவர்கள் தேனிலவுக்குச் சென்ற புதுமணத் தம்பதிகள்”, “கர்ப்பிணி மனைவியின் வயிற்றில் முத்தமிட்டார்” போன்ற தகவல்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. பரவிய புகைப்படங்களில் ஒன்றும் அந்த இருவருடையது அல்ல என்று fact-check ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. (Fact Check: Bangladeshi Couple Execution, Rumours and the Truth —NERA NEWS ) 

இதில் நமக்கு இன்னொரு முக்கியமான பாடம் கிடைக்கிறது:

அதிகாரத்தை விமர்சிக்க வேண்டும் என்பதற்காக நாம் அதிகாரப்பூர்வ தகவலுக்கு எதிரான எந்த வதந்தியையும் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது.

அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதும் உண்மையைப் பாதுகாப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

மாறாக,

உண்மையை உறுதிப்படுத்தும் பொறுப்பே அதிகாரத்தை விமர்சிப்பதற்கான முதல் நிபந்தனை.

மக்கா சம்பவத்தைப் பற்றிய முழுமையான நீதிமன்ற ஆவணங்கள் பொதுவெளியில் கிடைக்காத நிலையில், நாம் உறுதியாகச் சொல்லக்கூடியது மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதும், சவுதி அதிகாரிகள் குறிப்பிட்ட குற்றச்சாட்டு மற்றும் ta’zir அடிப்படையிலான தீர்ப்பு என்பதுமே. அதற்கு மேல் பரவும் கதைகளைக் கதையாகவே வைத்திருக்க வேண்டும்.

அதிகாரத்திற்கு எதிரான முதல் சுதந்திரம்

அதிகாரம் மனிதனை அடக்குவது மட்டுமல்ல.

அது முதலில் மனிதனிடம் ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்கிறது:

“இதுதான் உண்மை.”

பின்னர்:

“இதுதான் சட்டம்.”

அதன்பின்:

“இதற்கு நீ கீழ்ப்படிய வேண்டும்.”

இறுதியில்:

“இதைக் கேள்வி கேட்க உனக்கு உரிமையில்லை.”

இந்த நான்கு படிகளிலும் அதிகாரத்தின் ஆழமான அரசியல் இருக்கிறது.

ஆகவே அதிகாரத்திற்கு எதிரான முதல் சுதந்திரம் ஆயுதம் அல்ல.

கேள்வி கேட்கும் உரிமை.

“ஏன்?”

“யார் தீர்மானித்தது?”

“எந்த ஆதாரத்தின் அடிப்படையில்?”

“இந்தச் சட்டம் யாரைப் பாதுகாக்கிறது?”

“இந்த உண்மை யாருடைய உண்மை?”

“இதற்கு மாற்றுக் கருத்து சொல்ல முடியுமா?”

என்ற கேள்விகள் எழும் வரை அதிகாரம் முழுமையானதாக முடியாது.

இறுதியில்…

மனித சமுதாயத்தின் மிகப்பெரிய ஆபத்து அதிகாரம் இருப்பதல்ல.

அதிகாரம் தவறாக இருக்க முடியாது என்று நம்பத் தொடங்குவதுதான் ஆபத்து.

ஒரு அரசும் தவறலாம்.

ஒரு நீதிமன்றமும் தவறலாம்.

ஒரு மத நிறுவனமும் தவறலாம்.

ஒரு விஞ்ஞானியும் தவறலாம்.

ஒரு புரட்சியாளரும் தவறலாம்.

ஒரு பெரும்பான்மையும் தவறலாம்.

அதனால் ஜனநாயகத்தின் உயிர் “எல்லோரும் சரியாக இருப்பது” அல்ல.

யாரும் இறுதி உண்மையின் உரிமையாளராக இல்லாதிருப்பதுதான் அதன் உயிர்.

போப்பரின் கருத்தை இன்றைய உலகுக்குப் பொருத்திப் பார்த்தால், அவரது எச்சரிக்கையை இவ்வாறு சுருக்கலாம்:

முழுமையான சமுதாயத்தை உருவாக்குவதாகக் கூறும் அதிகாரத்தைவிட, தன் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் சமுதாயமே மனித சுதந்திரத்திற்கு பாதுகாப்பானது.

அதிகாரம் தன்னை இறுதி உண்மையாக அறிவிக்கும் இடத்தில் சிந்தனை சுருங்குகிறது.

சிந்தனை சுருங்கும் இடத்தில் கேள்வி மறைகிறது.

கேள்வி மறையும் இடத்தில் கீழ்ப்படிதல் தொடங்குகிறது.

அதிகாரம் அங்கேதான் முழுமையானதாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால்,  மனிதன் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கும் அந்த ஒரு கணத்திலேயே—

அதிகாரத்தின் முழுமை உடைந்து போகத் தொடங்குகிறது.

எந்தொவொரு அநுமானத்தையுங் கடந்து ,  ஒரு மொழியின் வழியான கவனப்படுத்தல்-குறிப்பிடுதலின் குறிப்பான்கள் மிகவும் மலினமான எண்ணத்தால் , ஏதோவொரு அழுத்தத்தைச் சமாந்தரமான முறையில் அண்மிப்பதற்குப் பதிலீடாக எந்த மாற்று வழியுமில்லை.அதுவொரு குறியீடாக இருக்கும்"சிந்தனை"என்ற பிரமையிலிருந்து முற்று முழுதுமாக விலகி நிற்பதன் தொடர் தோல்வியின் மையத்தைச் சொல்வதற்குச் "சிந்தனை" அவசியத்தோடானவொரு குறிப்பானாகக் கும்மியிடுவதிலிருந்து,மனிதச் சிந்தனை எந்த மகத்துவத்தையும் இதுவரை இட்டபாடில்லை.

 “நம்ப வைத்தல் “ அறிவினது தொடர்வினையின் சூட்சமம் எந்தப் பொருள் சார்ந்தும் எழும் புறநிலைப் பொருட் பெறுமானத்தை உடைத்துப் போடுவதற்கும் அந்த தளத்திலிருந்துகொண்டே அகநிலை இருத்தலை அடிமனதாட்சிமையென்பதும், கற்பிதத்தைப் படிமத் தளத்தில் இருத்தி வைப்பதற்கான சொல் அலங்காரம் ஏதோவொரு முறைமையின் சிக்கலைப் பேசுவதாகவும் அது உலகத்தின் பருப் பொருள் நீக்கியப் புனைவின் தொடர்ச்சியை வற்புறுத்துவதாகவும் போடப்படும் வலைகளுக்குள்" அதிகாரத்தின் நிறுவனத் தன்மையே சட்டமாக உயர்கிறது !

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன் 

20.10.26