திலீபனின் சிலை அரசியல் குறித்துச் சமூக ஊடகங்களில் வரும் Pro /Contra உரையாடல்கள்

 திலீபனின் சிலை அரசியலும் , ஈழத் தமிழர்களின் உரிமை மறுப்பும், சமரழகி வரையுமான உடல் அரசியல்  : மனிதத் துயரமும் மனித உடலும் விற்பனைப் பொருளாகும் போது

— சமூக ஊடகங்களின் பணப் பொருளாதாரமும் தமிழ்ச் சமூகத்தின் புதிய நெருக்கடியும்

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன்

மனிதன் ஒருகாலத்தில் தனது குரலை வெளிப்படுத்துவதற்காக ஊடகங்களை உருவாக்கினான். பின்னர் அந்த ஊடகங்கள் செய்தியை விற்றன. அதற்குப் பின்னர் மனிதனின் கவனத்தையே விற்கத் தொடங்கின. இன்று சமூக ஊடகங்களின் உலகில் இன்னும் ஒரு படி முன்னேறிவிட்டோம்:

மனிதனின் உணர்ச்சியும், கோபமும், துயரமும், உடலும், தனியுரிமையும் — அனைத்துமே பணமாக்கக்கூடிய பொருட்களாக மாற்றப்படுகின்றன.

இதுவே நமது காலத்தின் மிகப் பெரிய சமூக முரண்பாடுகளில் ஒன்றாகும்.

முகநூல் , இன்ஸ்டாகிராம் , ரிக்ரொக்(Facebook, Instagram, TikTok)  போன்ற தளங்கள் வெறுமனே தொடர்பாடல் கருவிகள் அல்ல. அவை மிகப்பெரிய கவனச் சந்தைகள். யார் அதிக நேரம் மக்களின் கண்களைத் தம்மிடம் வைத்திருக்கிறார்களோ, யார் அதிகமான எதிர்வினைகளை உருவாக்குகிறார்களோ, யாருடைய உள்ளடக்கம் அதிகமாகப் பகிரப்படுகிறது என்பதெல்லாம் அந்தத் தளங்களின் பொருளாதாரத்தில் முக்கியமானதாகிறது.

முகநூற்கூட (Facebook)2026’ ஆம் ஆண்டில் இருந்து படைப்பாளர்களின் அசல் உள்ளடக்கத்திற்கு அதிகமான reach மற்றும் , monetization வழங்குவதாகவும், பரிந்துரைக்கப்படும் உள்ளடக்கத்தின் மூலம் படைப்பாளர்களை ஊக்குவிப்பதாகவும் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறது. 

ஆக, நவதாராளவாதம் செத்துக் கோப்பிராட் உருவாக்கத்தின் உச்சக்கட்டமான இந்தச் சூழலின் விளைவாக ஒரு புதிய கேள்வி எழுகிறது:

மக்களின் கவனத்தைப் பெறுவதற்காக மனிதன் எதை வேண்டுமானாலும் விற்பனை செய்யத் தொடங்கினால், சமூகத்தின் ஆன்மா எங்கே போகிறது?

அ) : இது , துயரத்தின் வணிகம் ? 

திலீபனின் சிலை அரசியல் குறித்துச் சமூக ஊடகங்களில் வரும் Pro /Contra உரையாடல்களைக் காண்பவர் சமூக ஆன்மாவைக் கொல்லும் போக்கை உணர்வார் . 

ஈழத் தமிழரின் வரலாறு ஒரு சாதாரண “தமிழீழ விடுதலை” அரசியல் விவகாரம் அல்ல.

அது இடம்பெயர்வு, காணாமற்போனோர், கொலைகள், போர், அகதி வாழ்க்கை, தாய்மார்களின் கண்ணீர், குழந்தைகளின் இழப்பு, நினைவு, அரசியல் உரிமை, மொழி, நிலம், அடையாளம் ஆகியவற்றால் உருவான ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்று அனுபவம்.

அத்தகைய வரலாற்றை நினைவுகூருவதற்கும் விவாதிப்பதற்கும் சமூக ஊடகங்கள் பயன்படுவது தவறு அல்ல.

ஆனால் இங்கே ஒரு ஆபத்தான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

வரலாறு ; உணர்ச்சி ; மோதல் ; பார்வைகள் ; பணம் —இலாபம், நாளாந்தத் தொங்கு சதைத் தொழில் 

என்ற சங்கிலி உருவாகும்போது, வரலாற்று நினைவு மெதுவாக சந்தைப் பொருளாகிறது.

புலிகள் இயக்கத்தை ஆதரிப்பவர் ஒருவர் பதிவிடுகிறார்.

அதை எதிர்ப்பவர் மறுப்புரை எழுதுகிறார்.

அந்த மறுப்புக்கு ஆதரவாக இன்னொருவர் எழுதுகிறார்.

அதற்கு எதிராக இன்னொருவர்.

ஒரு பதிவு ஆயிரக்கணக்கான எதிர்வினைகளை உருவாக்குகிறது.

பின்னர் அதே பொருளை Reel ஆக மாற்றுகிறார்கள்.

மீண்டும் விவாதம்.

மீண்டும் கோபம்.

மீண்டும் பகிர்வு.

மீண்டும் பார்வைகள்.

இறுதியில்—

வரலாற்றின் வலி ஒருவரின் வருமானமாகிறது.

இங்கே , பிரச்சினை ஒருவர் குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தைச் சொல்வது அல்ல. கருத்துச் சுதந்திரம் அவசியமானது. பிரச்சினை என்னவென்றால் ஒரு மக்களின் வரலாற்றுத் துயரத்தை அதிகபட்ச engagement பெறும் உள்ளடக்கமாக மாற்றும் பொருளாதார உந்துதல்தாம் பிரச்சனை ! 

அப்போது , அரசியல் விவாதம் உண்மையைத் தேடும் முயற்சியாக இருக்காது.

அது , அல்கோரித்தத்துக்கு(algorithm) கச்சாப் பொருளாக/உணவு தேடும் தொழிலாக மாறிவிடும்.

ஆ) : கோபம் — சமூக ஊடகங்களின் மலிவான எரிபொருள்

ஒரு அமைதியான வரலாற்று ஆய்வை விட,

“இதை நீங்கள் அறியவே மாட்டீர்கள்!”

என்று கத்தும் பதிவு அதிகம் பகிரப்படலாம்.

ஒரு ஆழமான வரலாற்றுக் கட்டுரையை விட,

“அவன் பொய்யன்!”

என்று ஒருவரைத் தாக்கும் பதிவு அதிகமான எதிர்வினைகளைப் பெறலாம்.

ஒரு சிக்கலான அரசியல் விவாதத்தை விட,

“தமிழர்களை விற்றவர்கள் யார்?”

என்ற தலைப்பு அதிகமான பார்வைகளைப் பெறலாம்.

இதனால் சமூக ஊடகத்தின் பொருளாதாரம் ஒரு அபாயகரமான உண்மையை உருவாக்குகிறது:

அமைதியான அறிவை விட கோபம் அதிகவிலைபோகிறது ; விற்கப்படுகிறது.

ஆழமான சிந்தனையை விட அதிர்ச்சி(Angst und Panik) விற்கப்படுகிறது.

வரலாற்றின் சிக்கலை விட எளிமையான பகைமை  சமூகத்தில் நன்றாக விற்கிறது.

இதன் விளைவாக அரசியல் கூட entertainment ஆகிறது.

இறந்தவர்களின் நினைவு content ஆகிறது.

தியாகம் சிறுபடம் அல்லது சிறு உருவம் (thumbnail) ஆகிறது.

கண்ணீர் reel ஆகிறது.

வரலாற்றுக் காயம் monetization ஆகிறது.

இது ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் நினைவையே மலினப்படுத்தும் ஆபத்தை உடையது.

திலீபனின் சிலை வைத்து எழுந்த முகநூல் சலசலப்பு இன்னும் ஓயாது ஒலிப்பதன் சூட்சும்ம் காசு உழைத்தலைத் தவிர வேறென்ன வெங்காயம் உண்டு ? 

இ) : இரண்டாவது சந்தை — மனித உடல்

ஆனால் இதைவிட இன்னும் ஆழமான ஒரு சந்தை உருவாகியுள்ளது.

அது மனித உடலின் சந்தை.

குறிப்பாக,  பெண் உடல் சமூக ஊடகங்களின் காட்சிப் பொருளாதாரத்தில் மிக வலுவான attention commodity’ஆக மாறியுள்ளது.

இங்கே , நாம் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் பேச வேண்டும்.

பெண் ஒருவர் தனது உடலை எவ்வாறு அணிய வேண்டும் என்பதை சமூகமே கட்டளையிடுவது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல.

பிரச்சினை ஆடை அல்ல.

பிரச்சினை பெண் அல்ல.

பிரச்சினை பாலியல் ஈர்ப்பு அல்ல.

பிரச்சினை:

மனித உடலை சந்தையின் attention-generating device’ஆக மாற்றும் பொருளாதார அமைப்பு.

ஒரு காட்சி அதிகமான பார்வையாளர்களை ஈர்க்கிறது.

பார்வையாளர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்.

பின்தொடர்பவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்.

விளம்பர மதிப்பு அதிகரிக்கிறது.

வருமானம் அதிகரிக்கிறது.

அப்போது , உடல் ஒரு தனிப்பட்ட மனித இருப்பாக இல்லாமல்,

ஒரு commercial interface

ஆகிறது.

ஈ) : ஆனால் , இங்கே ஒரு மிகப் பெரிய எல்லை இருக்கிறது: சிறார் -குழந்தை

வயது வந்த பெண்ணின் தன்னாட்சி பற்றிய விவாதத்தையும் குழந்தையைப் பற்றிய விவாதத்தையும் ஒன்றாகக் கலக்க முடியாது.

குழந்தை ஒரு commercial sexual object அல்ல.

9, 10, 12 அல்லது 14 வயதுச் சிறுமி தன் உடலின் எதிர்கால சமூக அர்த்தத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டு சந்தையில் தன்னை முன்வைக்கிறாள் என்று கூறுவது கூட ஒரு ஆபத்தான எளிமைப்படுத்தல்.

அவளுக்குப் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள்?

பெற்றோரா?

உறவினர்களா?

Talent manager எனும் பிரகிருதியா ?

ஆடைத் தொழிலா?

Advertising நிறுவனமா?

அல்லது  அல்கோரிதமா (algorithm) ? 

இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும்.

ஐக்கிய நாடுகளின் சிறுவர் நிதியம் (United Nations Children's Fund or UNICEF)எனும் நிறுவனத்தின் கூற்றுப்படி , இணையத் தொழில்நுட்பங்கள் குழந்தைகளின் பாலியல் சுரண்டலையும் , துஷ்பிரயோகத்தையும் உருவாக்கவில்லை என்றாலும், அவற்றின் அளவையும் வேகத்தையும் பெரிதும் அதிகரிக்கக்கூடியதாகிவிட்டன என்று எச்சரிக்கிறது. 

இந்த ஆண்டான 2026 செப்டம்பரில் வெளியிடப்பட்ட UNICEF ஆய்வில் 21 நாடுகளில் 12–17 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளிற் சுமார் ஐந்தில் ஒருவர் ஒரு ஆண்டுக்குள் தொழில்நுட்பம் வழியாக பாலியல் சுரண்டல் அல்லது, துஷ்பிரயோகத்தை எதிர்கொண்டதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், நான்கு மில்லியன் குழந்தைகளின் பாலியல் படங்கள் அவர்களின் சம்மதமின்றி பகிரப்பட்டதாக அந்த ஆய்வு மதிப்பிடுகிறது. 

இஃது,  இனிமேற்காலத்துள்  “இணையத்தில் சில மோசமான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்” என்ற அளவிலான பிரச்சினை அல்ல.

இது உலகளாவிய சிறார் , குழந்தைப் பாதுகாப்பு நெருக்கடி.

உ ) : குழந்தையின் படம் — ஒருமுறை இணையத்துக்குச் சென்றால்?

இதுவே , இன்றைய டிஜிட்டல் உலகின் கொடூரமான தன்மை.

ஒரு குழந்தையின் படம் இன்று ஒரு சாதாரண குடும்பப் புகைப்படமாக இருக்கலாம்.

நாளை அது தவறான கைகளுக்குச் செல்லலாம்.

அதன் பின்னர் அது ஒரு மூடிய குழுவில் பகிரப்படலாம்.

பின்னர் வேறு தளத்தில் பதிவேற்றப்படலாம்.

செய்யறிவு(AI )மூலம் மாற்றப்படலாம்.

மீண்டும் பகிரப்படலாம்.

அசல் படம் நீக்கப்பட்டாலும் அதன் பிரதிகள் தொடர்ந்து வாழலாம்.

இதனால் UNICEF கூட குழந்தைகளின் பாலியல் படங்கள் மற்றும் deepfake போன்ற புதிய தொழில்நுட்ப ஆபத்துகள் குறித்து 2026’ஆம் ஆண்டு தனிப்பட்ட எச்சரிக்கை வெளியிட்டுள்ளது. 

ஆகவே , விவஸ்த்தை அற்ற  பெற்றோர் தங்கள் குழந்தையைச் சமூக ஊடகங்களில் “காசு சம்பாதிக்கும் content” ஆக மாற்றுவதற்கு முன் கேட்க வேண்டிய முதல் கேள்வி:

“என் குழந்தை பதினெட்டு வயதாகும்போது, இன்று நான் இணையத்தில் போட்ட இந்தப் படத்தைப் பார்த்தால் அவள் என்ன உணர்வாள்?”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

ஊ) : குழந்தையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பெற்றோரே சந்தையின் முகவர்களாகிவிட்டால்?

இதுதான் மிகக் கடுமையான நெறியியல் /அறஞ்சார் கேள்வி.

வறுமை இருக்கிறது.

பணத் தேவை இருக்கிறது.

சமூக அழுத்தம் இருக்கிறது.

“மற்றவர்கள் எல்லோரும் செய்கிறார்கள்” என்ற மனநிலை இருக்கிறது.

குழந்தை அழகாக இருக்கிறாள்.

அவள் நடனமாடுகிறாள்.

அவளுக்கு followers கிடைக்கிறார்கள்.

பின்னர் ஒரு விளம்பர வாய்ப்பு வருகிறது.

பணம் வருகிறது.

அதன் பின்னர் இன்னும் அதிகமான கவர்ச்சியான content தேவைப்படுகிறது.

இதுதான் சந்தையின் தர்க்கம்:

நேற்றைய வெற்றி நாளைய அளவுகோலை உயர்த்துகிறது.

நேற்று 10,000 பார்வைகள் போதுமானதாக இருந்தது.

இன்று 100,000 வேண்டும்.

நாளை ஒரு மில்லியன் வேண்டும்.

அதற்காக இன்னும் அதிர்ச்சி.

இன்னும் காட்சி.

இன்னும் உடல்.

இன்னும் ஆபத்து.

இன்னும் தனியுரிமை இழப்பு.

இவ்வாறு குழந்தையின் வளர்ச்சியே ஒரு commercial performance’ஆக மாற்றப்படுகிறது.

எ ): சமூக ஊடகம் பாலியலை உருவாக்குகிறதா?

இல்லை.

மனித பாலுணர்வு , சமூக ஊடகத்திற்கு முன்பே மனிதர்களுக்கு இருந்தது ; இருக்கிறது . 

பெண் அழகு, ஆண் பார்வை, பாலியல் கவர்ச்சி, ஆடை, விளம்பரம் ஆகியவையும் புதியவை அல்ல.

ஆனால் , சமூக ஊடகம் செய்திருப்பது வேறு ஒன்று:

அதை அளவிடக்கூடியதாக மாற்றிவிட்டது.

ஒரு பார்வை.

ஒரு Like.

ஒரு Share.

ஒரு Comment.

ஒரு Follow.

ஒரு Click.

இப்போது மனித உடலின் கவன ஈர்ப்பு கூட தரவாகிறது.

இதுதான் புதிய நிலை.

ஏ) : UNESCO எச்சரிக்கும் இன்னொரு அபாயம்

UNESCO 2024’ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட ஆய்வில் algorithm இயக்கும், படங்களை மையமாகக் கொண்ட சமூக ஊடகங்கள் சிறுமிகளைப் பாலியல் உள்ளடக்கங்களுக்கும், நிஜமற்ற உடல் தரநிலைகளுக்கும் வெளிப்படுத்துவதுடன், அவர்களின் self-esteem, body image, மனநலம் ஆகியவற்றிலும் எதிர்மறையான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று எச்சரித்தது. இது , குறித்து ஈராண்டுகளுக்கு முன் முகநூலில் விவாதித்துள்ளேன் . அப்போது , என்னோடு மோதியவர்கள் கமல்காசனின் மகளைக் குறித்த வவதாமாக அதை மடைமாற்றினார்கள் சில தமிழ்ப் பெண்ணிய வாதிகள்! 

இதில் இன்னொரு விந்தை இருக்கிறது.

சந்தை முதலில் ஒரு பெண்ணிடம் சொல்கிறது:

“அழகாக இரு.”

பின்னர்:

“இன்னும் அழகாக இரு.”

பின்னர்:

“மற்றவர்களை விட அழகாக இரு.”

பின்னர்:

“உன்னை படம் பிடித்து விற்றுக்கொள்.”

இறுதியில்:

“உன் உடலே உன் மதிப்பு.”

இதுதான் ஆபத்து.

ஒரு மனிதனின் அறிவு, படைப்பாற்றல், உழைப்பு, கருணை, அரசியல் சிந்தனை, கலைத்திறன், சமூகப் பொறுப்பு ஆகிய அனைத்தையும் பின்தள்ளி,

உடலை ஒரு சந்தைப் பொருளாக மாற்றிவிடும் மனப்பான்மை.

இதனால், நாம் ஜடங்களானோம் ; பாலியற் தூண்டல் பிண்டமானோம் ! 

ஐ) :  ஆக, நம் முன் எழும் கேள்வியானது ஜென்சித் தலைமுறை “இளைஞர்கள் சமூக விரோதிகளாகிறார்களா?”

இந்தக் கேள்வி மிக முக்கியமானது.

ஆனால் , இங்கேயும் நாம் துல்லியமாக இருக்க வேண்டும்.

சமூக ஊடகங்களில் பாலியல் காட்சிகளைப் பார்ப்பதால் ஒவ்வொரு இளைஞனும் சமூக விரோதியாகிவிடுவான் என்று கூற முடியாது.

அது , அறிவியல் ரீதியாக மிகப் பெரிய பொதுமைப்படுத்தல்.

ஆனால்,  தொடர்ந்து செயல்படும் ஒரு attention economy, குறுகிய கால gratification, algorithmic repetition, cyberbullying, pornography, body-objectification, hate-content ஆகியவை மனிதனின் கவனம், சுயமதிப்பு, உறவுகள் மற்றும், சமூக நடத்தையில் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய சூழலை உருவாக்குகின்றன என்பது குறித்து வலுவான சர்வதேச எச்சரிக்கைகள் உள்ளன. UNESCO குறிப்பாகச் சமூக ஊடகங்களின் algorithmic design, cyberbullying மற்றும், பாலினப் பிம்பங்கள் பற்றிய கவலைகளை ஏலவே தாரளமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது . 

எனவே நமது கேள்வி:

இன்றைய தலைமுறை “இளைஞர்கள் கெட்டுப்போய்விட்டார்களா?”

என்பதாக இருக்கக்கூடாது.

அதற்குப் பதிலாக:

“எப்படிப்பட்ட மனிதனை உருவாக்கும் வகையில் நமது டிஜிட்டல் சூழல் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது?”

என்று கேட்க வேண்டும்.

இதுவே அரசியல் ரீதியாகவும் தத்துவ ரீதியாகவும் சரியான கேள்வி.

ஒ) : ஒரு புதிய வகை மாதிரியாக நான் முன் வைக்கும் மார்க்சியக் கேள்வி

கால் மார்க்ஸ் /பிரிடிரிக் ஏங்கெல்ஸ் வாழ்ந்த காலத்தில் தொழிலாளியின் உழைப்பு commodity ஆக மாறியது.

இன்று , டிஜிட்டல் முதலாளித்துவம் அதற்கு மேலாக இன்னொரு பொருளை உருவாக்கியுள்ளது:

மனிதனின் கவனம்.

அதாவது:

உழைப்பு மட்டும் விற்கப்படுவதில்லை;

கவனமும் விற்கப்படுகிறது.

அதோடு:

மனிதனின் உணர்ச்சியும் விற்கப்படுகிறது.

மனிதனின் கோபமும் விற்கப்படுகிறது.

மனிதனின் பயமும் விற்கப்படுகிறது.

மனிதனின் துயரமும் விற்கப்படுகிறது.

மனிதனின் உடலும் விற்கப்படுகிறது.

இங்கேதான் , நான் எழுப்பிய இரண்டு உதாரணங்களும் (ஈழத் தமிழ்த்தேசிய அரசியல் /பெண் உடல்) ஒன்றாகச் சந்திக்கின்றன.

ஈழத் துயரம் — emotional commodity.

பெண் உடல் — visual commodity.

இரண்டுக்கும் இடையில் இருப்பது:

கவனத்தைப் பணமாக்கும் algorithmic சந்தை.

ஓ) : அப்படியானால் தீர்வு என்ன?

சமூக ஊடகங்களை மூடிவிட முடியாது.

மனிதனின் பாலுணர்வை அழித்துவிடவும் முடியாது.

அரசியல் கருத்துச் சுதந்திரத்தை நிறுத்தவும் முடியாது.

எனவே , தீர்வு தடை அல்ல.

மனித மையமான டிஜிட்டல் ஒழுங்கு.

அதற்கு குறைந்தபட்சம் ஏழு நடவடிக்கைகள் தேவை.

ஒன்று — குழந்தைகளின் உடலை monetization-இலிருந்து பாதுகாத்தல்

குழந்தையின் புகைப்படம், நடனம், உடை, தனிப்பட்ட வாழ்க்கை ஆகியவற்றை வருமானப் பொருளாக்குவதில் கடுமையான பாதுகாப்பு விதிகள் தேவை.

Meta தானும் குழந்தைகளை மையமாகக் கொண்ட adult-managed accounts மீது கூட கூடுதல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை அறிவித்துள்ளது; காரணமாக sexualized comments மற்றும்,  sexual images கேட்கப்படும் அபாயங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 

இரண்டு — Algorithm வெளிப்படைத்தன்மை

ஒரு Reel ஏன் ஒருவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் காட்டப்படுகிறது?

அதன் பின்னால் எந்த engagement signal இருக்கிறது?

எந்த வகையான உள்ளடக்கத்திலிருந்து platform பணம் சம்பாதிக்கிறது?

இவை பொதுமக்களுக்குத் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

மூன்று — குழந்தைகளுக்கான வயது-சார்ந்த பாதுகாப்பு

Meta கூட 2026’ ஆம் ஆண்டு Facebook, Instagram, Messenger ஆகியவற்றில் 13+ வயது எல்லைக் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகளை விரிவுபடுத்தியதாக அறிவித்துள்ளது. 

ஆனால் , தொழில்நுட்பப் பாதுகாப்பு மட்டும் போதாது.

டிஜிட்டல் கல்வி அவசியம்.

நான்கு — பள்ளிகளில் Digital Literacy

குழந்தைகளுக்கு “Facebook பயன்படுத்தாதே” என்று சொல்வது போதாது.

அவர்களுக்கு கற்பிக்க வேண்டும்:

Algorithm என்றால் என்ன?

Clickbait என்றால் என்ன?

Deepfake என்றால் என்ன?

Digital footprint என்றால் என்ன?

Consent என்றால் என்ன?

Cyberbullying என்றால் என்ன?

ஒரு படம் இணையத்தில் சென்றால் அதன் கட்டுப்பாடு ஏன் இழக்கப்படுகிறது?

என்பதை.

ஐந்து — அரசியல் நினைவின் வணிகமயத்தை எதிர்த்தல்

ஈழத் தமிழரின் வரலாற்றை விற்பனைப் பொருளாக்காமல் ஆவணப்படுத்த வேண்டும். இந்த இடத்தில் சசீவனையும் , நூலகத்மையும் ஞாபகங் கொள்கிறேன் .

துயரத்தை clickbait ஆக அல்ல,

வரலாற்றுச் சாட்சியமாக

பாதுகாக்க வேண்டும்.

ஒரு மக்களின் இறந்தவர்களை அல்கோரிதத்தின் (algorithm)உணவாக மாற்றாமல், வரலாற்றின் நினைவாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

ஆறு — பெண்களை குற்றம் சாட்டாத சமூக விமர்சனம்

பெண் அணியும் உடையைப் பார்த்து “பெண்ணே பிரச்சினை” என்று கூறுவது எளிது.

ஆனால், அது தீர்வல்ல.

கேள்வி:

அந்தப் படத்தை யார் உருவாக்குகிறார்கள்?

யார் அதை பரிந்துரைக்கிறார்கள்?

யார் அதிலிருந்து பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள்?

யார் அதை பகிர்கிறார்கள்?

யார் அதை தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்?

இதே, அளவுகோல் ஈழத்தமிழரின் தேசியவடுதலைக் குறித்தும் பொருந்தும் -பிழைப்புக்காக திலீபனை குற்றக் கூண்டில் ஏற்றித் தமிழரை மொட்டையடித்தல் ஓர் வகையில் விபச்சாரமே! 

என்பதாக , இருக்க வேண்டும்.

ஏழு — தனியுரிமை ஒரு மனித உரிமை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

குறிப்பாக,  ஒரு சிறுமியின் தனிப்பட்ட படம் அவளுடைய அனுமதியின்றி பகிரப்படுவது “வேடிக்கை” அல்ல.

அது ஒரு மனித உரிமை மீறல்.

அதை மீண்டும் மீண்டும் பகிர்பவர், “நான் வெறும் forward செய்தேன்” என்று பொறுப்பிலிருந்து தப்ப முடியாது.

ஒள) : நமது சமூகத்தின் முன்னால் நிற்கும் மிகப் பெரிய கேள்வி

இன்று,  ஒரு இளைஞனிடம் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“நீ  முகநூலில் (Facebook) எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறாய்?”

என்பது மட்டும் அல்ல.

அதற்கு முன்னால்:

“நீ மனிதர்களை எப்படிப் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறாய்?”

என்பதே , கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு பெண்ணை மனிதராகப் பார்க்கிறாயா?

ஒரு சிறுமியை குழந்தையாகப் பார்க்கிறாயா?

ஒரு இறந்த போராளியை வரலாற்றின் மனிதராகப் பார்க்கிறாயா?

ஒரு தாயின் கண்ணீரை content ஆகப் பார்க்கிறாயா?

ஒரு இனத்தின் துயரத்தை monetization ஆகப் பார்க்கிறாயா?

ஒரு மனிதனின் தனியுரிமையை entertainment ஆகப் பார்க்கிறாயா?

இதுதான் நாகரிகத்தின் அளவுகோல்.

இறுதியாக, 

என்னைப் பொறுத்தவரை நாம், தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரானவர்கள் ஆக வேண்டியதில்லை.

ஆனால் , மனிதனைத் தொழில்நுட்பத்தின் கச்சாப் பொருளாக/மூலப்பொருளாக மாற்றும் பொருளாதாரத்திற்கு எதிராக இருக்க வேண்டும்.

சமூக ஊடகம் மனிதனை இணைக்க வேண்டும்.

மனிதனை விற்கக்கூடாது.

வரலாற்றை நினைவூட்ட வேண்டும்.

வரலாற்றின் காயத்தை விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்கக் கூடாது.

பெண்ணுக்கு குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

பெண்ணின் உடலை சந்தைப் பொருளாக்கக் கூடாது.

குழந்தைக்கு உலகைத் திறக்க வேண்டும்.

குழந்தையின் உடலையும் எதிர்காலத்தையும் சந்தையின் கையில் ஒப்படைக்கக் கூடாது.

ஈழத் தமிழராகிய நம் தேசிய இனத் துயரத்தை அரசியல் நினைவாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

அதை click, like, share, monetization என்ற நாணயங்களில் அளக்கக் கூடாது.

இறுதியில் , பிரச்சினை முகநூல்(Facebook) அல்ல.

இன்ஸ்டாக்கிராம்(Instagram) அல்ல.

ரிக்ரொக்(TikTok) அல்ல.

மனிதனின் கவனத்திற்குக் கூட விலை நிர்ணயிக்கும் கோப்பிரேட் பொருளாதார அமைப்பே பிரச்சினை.

அந்த அமைப்பு மனிதனிடம் மெதுவாகச் சொல்கிறது:

“உன் கோபத்தை விற்றுக்கொள்.

உன் துயரத்தை விற்றுக்கொள்.

உன் உடலை விற்றுக்கொள்.

உன் குழந்தையின் அழகையும் விற்றுக்கொள்.

உன் வரலாற்றையும் விற்றுக்கொள்.”

அதற்கு எதிராக நாம் சொல்ல வேண்டிய ஒரே மனிதநேயமான பதில்:

“இல்லை.

மனிதன் விற்பனைப் பொருள் அல்ல.”

அதுவே , இந்த டிஜிட்டல் காலத்தில் நமக்குத் தேவையான புதிய சமூக அறத்தின் முதல் வரி.

—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன் 

05.09.2026