மரணத்திற்குப் பின்னும் தொடரும் அரசியல் பகைமை!
விமர்சனப் பண்பாடற்ற அரசியலும், மார்க்சியத்தின் பெயரிலான தனிநபர் வேட்டையும்! —ப.வி.ஶ்ரீரங்கன்
ஒரு மனிதரினது மரணம் குடும்பத்தினருக்கு ஆழமான துயரத்தை ஏற்படுத்துகிறது. நண்பர்களுக்கு அது ஓர் உறவின் இழப்பு. ஒரு கவிஞனின் மரணம் அவனது படைப்புகளோடு உறவாடிய வாசகர்களுக்கும் ,இலக்கிய உலகிற்கும் ஓர் இழப்பாக அமைகிறது.இத்தகைய மரணங்கள் இயல்பாகவே நினைவுகளையும் மதிப்பீடுகளையும் மீள்பரிசீலனை செய்யத் தூண்டுகின்றன.
ஆனால், ஒரு மனிதரின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து நிகழும் அரசியல் எதிர்வினைகள், அந்த மனிதனைப் பற்றிய விமர்சனங்களைத் தாண்டி, விமர்சிப்பவர்களின் அரசியல் பண்பாட்டையும் சமூகப் பார்வையையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துகின்றன.
காலஞ்சென்ற கவிஞர் சேரன் தொடர்பாக அண்மையில் வெளியாகியிருக்கும் இரண்டு பதிவுகளும் இத்தகைய விவாதத்திற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
ஒரு பதிவு, சேரனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, அரசியல் உறவுகள், NLFT இயக்கத்துடனான தொடர்பு, யாழ்ப்பாணம் கற்றன் நஷனல் வங்கிக் கொள்ளை தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள், திருமண வாழ்க்கை உள்ளிட்ட பல்வேறு விவகாரங்களை முன்வைத்து அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்த மறுப்பதாக அறிவிக்கிறது.
மற்றொரு பதிவு, சேரனின் வாழ்வை வெவ்வேறு அரசியல் காலகட்டங்களாகப் பிரித்து, அவர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுடன் நின்றாரா, அவருடைய இலக்கியம் எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பிரதிபலித்தது, அவர் எப்போது புலிகளின் அரசியலுடன் இணைந்தார் என்பனவற்றை முன்வைத்து கடுமையான அரசியல் தீர்ப்புகளை வழங்குகிறது.
இவ்விரு பதிவுகளிலும் எழுப்பப்படும் சில வரலாற்றுக் கேள்விகள் ஆய்வுக்கு உரியவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றை முன்வைக்கும் முறைதான் நமது கவனத்திற்குரியது.
ஒருவரின் அரசியல் வாழ்க்கையை விமர்சிப்பதற்கும், அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை இழிவுபடுத்துவதற்கும் இடையில் அடிப்படையான வேறுபாடு இருக்கிறது.
ஒருவர் மார்க்சியவாதியாக இருந்தாரா? அவர் எந்த அரசியல் அமைப்புடன் தொடர்புபட்டிருந்தார்? அவருடைய அரசியல் நிலைப்பாடுகள் சமூகத்தில் என்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்தின? ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காக அவர் எத்தகைய பங்களிப்பைச் செய்தார்? அவருடைய கருத்தியல் முரண்பாடுகள் என்ன?
இவை அனைத்தும் நியாயமான அரசியல் கேள்விகள்.
ஆனால், இக்கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, ஒருவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் அயோக்கியர், சமூக விரோதி, பாலியல் தேவைகளுக்காகப் பிறரைப் பயன்படுத்தியவர் என்று வர்ணிப்பதன் மூலம் வரலாற்று விமர்சனத்தை நிகழ்த்திவிட முடியாது.
அத்தகைய குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையாக இருந்தால், அவற்றுக்கான ஆவணங்கள், சாட்சியங்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாக்குமூலங்கள் ஆகியவற்றை முன்வைக்க வேண்டும். அவற்றை விசாரிக்கவும் வேண்டும்.
குற்றச்சாட்டின் தீவிரம், அதற்கான ஆதாரத்தின் அவசியத்தைக் குறைப்பதில்லை; மாறாக அதிகரிக்கவே செய்கிறது.
ஒருவரின் அரசியல் எதிரியாக இருப்பது, அவரைப் பற்றிய எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் ஆதாரமின்றி முன்வைப்பதற்கான உரிமையை வழங்கிவிடாது.
கற்றன் நஷனல் வங்கிக் கொள்ளை: வரலாற்றை விசாரிப்போம்!
சேரன் தொடர்பாக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கும் NLFT இயக்கத்தினரின் யாழ்ப்பாணம் கற்றன் நஷனல் வங்கிக் கொள்ளை, அடைவு நகைகள் கையாளப்பட்ட விதம், அவற்றை இழந்தவர்களின் துயரம், தற்கொலை செய்துகொண்டதாகக் கூறப்படும் விவசாயிகள் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் மிகவும் பாரதூரமானவை.
இவை வெறுமனே சமூக வலைத்தளப் பதிவுகளின் வழியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட வேண்டியவை அல்ல.
அந்தக் கொள்ளை எப்போது நடைபெற்றது? அதில் யார் யார் பங்குபற்றினர்? கொள்ளையிடப்பட்ட சொத்துகள் எவ்வாறு கையாளப்பட்டன? இயக்கத்தின் அரசியல் மற்றும் இராணுவத் தலைமைகளின் பொறுப்பு என்ன? பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் இழப்புகளுக்கு யார் பொறுப்பேற்க வேண்டும்?
இத்தகைய கேள்விகள் ஆவணங்களுடனும் நேரடிச் சாட்சியங்களுடனும் ஆராயப்பட வேண்டும்.
கொள்ளையில் தொடர்புடையவர் என்று குற்றஞ்சாட்டப்படுபவர் ஒருவர் இயக்கத்தின் கோட்பாட்டாளராக இருந்தார் என்பதற்காகவே, அவர் கொள்ளையில் நேரடியாகப் பங்குபற்றினார் என்று முடிவுசெய்ய முடியாது. அதேவேளை, கோட்பாட்டாளர் என்ற அடையாளம் அவருக்கு எந்தவிதமான அரசியல் பொறுப்பிலிருந்தும் விலக்களிக்கவும் முடியாது.
குறிப்பாக, ஏழை மக்களின் உடைமைகள் கொள்ளையிடப்பட்டிருந்தால், அந்த மக்களுக்கான நீதி முதன்மைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
மார்க்சியம் பேசும் ஒருவர், உழைக்கும் மக்களின் சொத்துகள் பறிக்கப்படுவதை எவ்வாறு நியாயப்படுத்த முடியும்?
இதுதாம் உண்மையான அரசியல் விசாரணை.
குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையென நிரூபிக்கப்பட்டால், சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் தமது அரசியல் மற்றும் தார்மீகப் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும். அதில் கோட்பாட்டாளர்கள், தலைவர்கள், செயற்பாட்டாளர்கள் எவருக்கும் விதிவிலக்கு இருக்க முடியாது.
ஆனால், இத்தகைய வரலாற்றை விசாரிப்பது வேறு; அதை ஒருவரை அவமதிப்பதற்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது வேறு.
மார்க்சியம் என்பது தனிநபர் வெறுப்பின் அரசியல் அல்ல!
மார்க்சின் பெயரை உச்சரிப்பதாலேயே ஒருவர் மார்க்சியவாதியாகிவிடுவதில்லை.
மார்க்சியம் என்பது சமூக உறவுகள், உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க முரண்பாடுகள், அதிகார அமைப்புகள், சுரண்டல் ஆகியவற்றை வரலாற்று ரீதியாகவும் பொருளாதார அடிப்படையாலும் ஆராயும் சமூக அறிவியல் அணுகுமுறை.
அது ,மனிதர்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் வெறுப்பதற்கான தத்துவமல்ல.
ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் தவறுகளை விமர்சிக்கும்போது, அந்தத் தவறுகளுக்கான சமூக, பொருளாதார, கருத்தியல் அடிப்படைகளை ஆராய வேண்டும். அந்த இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பாத்திரத்தையும் அதன் அரசியல் விளைவுகளையும் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.
ஆனால், தனிநபர்களைத் தொடர்ந்து அவதூறுகளுக்கு உட்படுத்துவதும், அவர்களது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் அரசியல் பகைமையின் வழியாகப் பொருள்கொள்வதும் மார்க்சிய ஆய்வு முறையாகாது.
மார்க்சியம் என்பது எதிராளியை அவமானப்படுத்தும் மொழியல்ல; சமூகத்தைப் புரிந்துகொண்டு மாற்றுவதற்கான விமர்சன முறை.
மார்க்சின் எழுத்துகளில் நாம் காண்பது அதிகார உறவுகளின் மீதான விமர்சனம்; தனிநபர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவற்ற வசைபாடல் அல்ல.
எனவே, மார்க்சியத்தின் பெயரால் எழுதப்படுகின்ற ஒவ்வொரு அரசியல் கட்டுரையும் அதன் கருத்தியல் உள்ளடக்கத்தாலும், வரலாற்று ஆதாரங்களாலும், தர்க்கரீதியான வாதங்களாலும் மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் என்ற அரசியல் அடையாளம்!
தமிழரங்கப் பதிவில் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படும் ‘ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள்’ என்ற சொற்றொடர் கவனிக்கப்பட வேண்டியது.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியலை முன்னிறுத்துவது முற்போக்கான சமூக அரசியலின் முக்கியமான கடமைதான்.
ஆனால், அந்தச் சொல்லை ஒரு அரசியல் தார்மீக அதிகாரமாகப் பயன்படுத்தி, தமக்கு உடன்படாத அனைவரையும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எதிரிகளாக அடையாளப்படுத்துவது எந்த வகையான ஜனநாயக அரசியல்?
ஒரு கவிஞரின் கவிதைகளில் வர்க்க அரசியல் போதுமான அளவு வெளிப்படவில்லை என்ற விமர்சனத்தை முன்வைக்கலாம். அவர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அமைப்புரீதியான போராட்டங்களில் பங்குபற்றவில்லை என்றும் விமர்சிக்கலாம்.
ஆனால், இலக்கியத்தின் சமூகப் பங்களிப்பை மதிப்பிடுவதற்கு ஒரே ஒரு அரசியல் அளவுகோலைப் பயன்படுத்த முடியாது.
ஒரு கவிதை நேரடியாக வர்க்கப் போராட்டத்தைப் பேசவில்லை என்பதற்காக அது சமூகப் பயனற்றதாகிவிடாது.
சாதி ஒடுக்குமுறை, இன ஒடுக்குமுறை, பாலின ஒடுக்குமுறை, மொழி ஒடுக்குமுறை, தனிமனித இருப்பின் நெருக்கடிகள் எனப் பல்வேறு சமூக முரண்பாடுகளும் இலக்கியத்தின் பாடுபொருளாக அமையலாம்.
அவற்றின் அரசியல் உள்ளடக்கத்தை ஆய்வு செய்ய வேண்டும். அவற்றை ஒரே அளவுகோலுக்குள் அடக்கிவிடக்கூடாது.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பெயரைச் சொல்லி, அவர்களின் உண்மையான குரல்களையும் அனுபவங்களையும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் குழுவின் விளக்கத்தையே இறுதித் தீர்ப்பாக முன்வைப்பதும் விமர்சனத்திற்கு உரியது.
கவிஞனின் படைப்பும் அவனது அரசியல் வாழ்க்கையும்!
சேரன் ஒரு கவிஞர். அவரது கவிதைகளை இலக்கிய மதிப்பீட்டிற்கு உட்படுத்துவது ஒரு தனியான அறிவுத்துறைப் பணி.
அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கையை விமர்சிப்பது மற்றொரு பணி.
இவ்விரண்டையும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று முற்றாகப் பிரித்துவிட முடியாது. அதேவேளை, ஒன்றின் அடிப்படையில் மற்றொன்றை முழுமையாக நிராகரிக்கவும் முடியாது.
ஒரு சிறந்த கவிதையை எழுதியவர் அரசியல் ரீதியாகத் தவறிழைத்திருக்கலாம். ஒரு முற்போக்கான அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டவர் இலக்கிய ரீதியாகச் சிறந்த படைப்பாளியாக இல்லாமலும் இருக்கலாம்.
மனிதர்களின் வாழ்க்கை முரண்பாடுகளால் ஆனது.
ஒருவரின் படைப்பாற்றல் அவரது அரசியல் தவறுகளை அழித்துவிடாது. அதேபோல், அவரது அரசியல் தவறுகள் அவர் படைத்த இலக்கியத்தின் அழகியல் மற்றும் , வரலாற்று மதிப்பைத் தானாகவே அழித்துவிடுவதுமில்லை.
இதனைப் புரிந்துகொள்வதுதான் அறிவார்ந்த விமர்சனத்தின் தொடக்கம்.
ஒரு கவிஞருக்கு அஞ்சலி செலுத்துவது, அவரது வாழ்நாள் அரசியல் நடவடிக்கைகள் அனைத்துக்கும் ஒப்புதல் வழங்குவதாகாது.
அஞ்சலி என்பது நினைவுகூர்தல். விமர்சனம் என்பது மதிப்பீடு. வரலாற்று விசாரணை என்பது ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் உண்மையை நிறுவுவதற்கான முயற்சி.
இந்த மூன்றையும் ஒன்றாகக் குழப்பிவிடக்கூடாது.
நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தொடரும் அரசியல் ,சுய அழிவு!
இங்கேதாம், நமது ஈழத் தமிழ் அரசியல் வரலாற்றின் மிகப்பெரிய துயரம் வெளிப்படுகிறது.
கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அரசியல் வெளியில் நிகழ்ந்தவற்றைத் திரும்பிப் பாருங்கள்.இந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக நானும் அரசியல், சமூகம் , சமூக விஞ்ஞான ஆய்வு ,, கவிதை. கதை , கட்ரைகள் , இயக்கவாத அராஜகத்துக்கு எதிரான எழுத்துக்கள் எனப் பலநூறு கட்டுரைகளை , கவிதைகளை எழுதித் தள்ளியிருக்கிறேன் . இன்றைய இடது /வலது அரசியல் மனங்களின் குழப்பகரமான உளவியலை நன்றாக யாம் அறிவோம் .
கருத்தியல் முரண்பாடுகள் அரசியல் விவாதங்களாக வளர்க்கப்படவில்லை. அவை தனிநபர் பகைமைகளாக மாற்றப்பட்டன.
அன்றுமின்றும் ,இயக்கங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் கொலைகளாகவும், துரோகப் பட்டங்களாகவும், பரஸ்பர அவதூறுகளாகவும் வளர்ந்தன.
ஒருவரையொருவர் அரசியல் ரீதியாகத் தோற்கடிப்பதற்குப் பதிலாக, ஒருவரையொருவர் சமூகத்திலிருந்து அழித்தொழிக்க முயன்றனர்.
ஒரு காலத்தில் ஒரே அரசியல் மேடையில் நின்றவர்கள், பின்னர் ஒருவரையொருவர் வரலாற்றின் மிகப்பெரிய எதிரிகளாகச் சித்திரித்தனர்.
இதன் விளைவாக என்ன நிகழ்ந்தது?
சமூகத்தின் அரசியல் சிந்தனை வளம் பெருகியதா? மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட்டனவா? உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்ததா? சாதிய ஒடுக்குமுறை ஒழிக்கப்பட்டதா? பெண்களின் உரிமைகள் உறுதிப்படுத்தப்பட்டனவா?
மாறாக, சமூகத்தின் விமர்சனச் சிந்தனை பலவீனமடைந்தது. அமைப்புரீதியான ஜனநாயக விவாதங்கள் சுருங்கின. தனிநபர் விசுவாசமும் குழு அடையாளமும் அரசியல் தகுதிகளாக மாற்றப்பட்டன.
இன்றும் , அதே அரசியல் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியைத்தான் நாம் காண்கிறோம்.
ஒருவர் இறந்துவிட்டால், அவரது படைப்புகளையும் அரசியல் பங்களிப்புகளையும் வரலாற்று ரீதியாக மதிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக, அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துபவர்களைப் போலி அரசியல்வாதிகள் என்றும், இலக்கியப் பித்தலாட்டக்காரர்கள் என்றும் அடையாளப்படுத்தும் நிலை தொடர்கிறது.
இது சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் அரசியல் அல்ல. ஏற்கெனவே பிளவுபட்டிருக்கும் சமூகத்தின் முரண்பாடுகளை மேலும் ஆழப்படுத்தும் அரசியல்.
விமர்சனப் பண்பாட்டை உருவாக்குவதே இன்றைய தேவை!
ஈழத் தமிழ்ச் சமூகம் தனது கடந்தகால அரசியல் வரலாற்றை நேர்மையாக மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய காலகட்டத்தில் இருக்கிறது.
இயக்கங்களின் தவறுகள், அரசியல் படுகொலைகள், கொள்ளைகள், மனித உரிமை மீறல்கள், சாதிய ஒடுக்குமுறைகள், பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள், அதிகாரத் துஷ்பிரயோகங்கள் எனப் பலவற்றையும் ஆவணப்படுத்தி அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு இருக்கிறது.
அதற்காக வரலாற்றை மறைக்கவும் கூடாது. வரலாற்றைத் தனிநபர் பழிவாங்கலுக்குப் பயன்படுத்தவும் கூடாது.
குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கப்பட வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்கள் கேட்கப்பட வேண்டும். அரசியல் பொறுப்புகள் தனித்தனியாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும். தவறிழைத்தவர்கள் உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்திருந்தாலும், அவர்களின் செயல்கள் வரலாற்று விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அதேநேரத்தில், ஒருவரின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து அவரது குடும்பத்தினரின் துயரத்தையும் மனித உறவுகளையும் மதிக்கின்ற பண்பாடும் நம்மிடம் இருக்க வேண்டும்.
விமர்சனம் என்பது மௌனமாக இருப்பதல்ல. அதேபோல், விமர்சனம் என்பது அவமதிப்பதுமல்ல.
ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் முதிர்ச்சி என்பது அது எவ்வளவு கடுமையாக எதிரிகளைத் தாக்குகிறது என்பதில் இல்லை; தனக்குப் பிடிக்காத கருத்துகளைக்கூட எவ்வளவு தர்க்கரீதியாக எதிர்கொள்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.
முடிவாக…
சேரன் குறித்த அரசியல் விமர்சனங்கள் தொடர்ந்து வெளிவரட்டும். அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கையில் தவறுகள் இருந்திருந்தால் அவை வெளிப்படுத்தப்படட்டும். NLFT தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகள் இருந்தால் அவை ஆவணங்களுடன் விசாரிக்கப்படட்டும். அவரது இலக்கியப் பங்களிப்புகள் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தப்படட்டும்.
ஆனால், இவை அனைத்தும் வரலாற்று நேர்மையுடனும் சமூகப் பொறுப்புடனும் நடைபெற வேண்டும்.
மார்க்சியத்தின் பெயரால் எழுதுபவர்களுக்கும் இதே அளவுகோல்தான் பொருந்தும். ஒருவரை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எதிரி என்று அடையாளப்படுத்துவதற்கு முன்னர், அந்தக் குற்றச்சாட்டை நிரூபிக்கும் அரசியல் மற்றும், வரலாற்று ஆதாரங்களை முன்வைக்க வேண்டும்.
நமக்குத் தேவையானது இன்னொரு அரசியல் எதிரியல்ல; அரசியல் விமர்சனப் பண்பாடு.
நமக்குத் தேவையானது இன்னொரு தனிநபர் வேட்டையல்ல; வரலாற்று உண்மைகளை வெளிக்கொணரும் அறிவார்ந்த ஆய்வு.
நமக்குத் தேவையானது மார்க்சின் பெயரைத் தொடர்ந்து உச்சரிக்கும் அரசியல் அல்ல; மார்க்சியத்தின் விமர்சன முறையைச் சமூகத்தில் நடைமுறைப்படுத்தும் அரசியல்.
கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக ஒருவரையொருவர் அடித்துக்கொண்டு நாம் இழந்தவை ஏராளம். இனியும் அதே அரசியல் பண்பாட்டை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கையளிக்கப் போகிறோமா?
ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் எதிர்காலம், அதன் கடந்தகாலத் தவறுகளை எவ்வளவு நேர்மையாக எதிர்கொள்கிறது என்பதில்தான் தங்கியிருக்கிறது.
தனிநபர்களை அழிப்பதல்ல அரசியல். தவறான அரசியல் சிந்தனைகளையும் ஒடுக்குமுறை அமைப்புகளையும் மாற்றுவதுதான் அரசியல்.
மனிதர்களை எதிரிகளாக்கும் அரசியலிலிருந்து, முரண்பாடுகளை அறிவார்ந்த முறையில் எதிர்கொள்ளும் சமூகத்தை நோக்கி நாம் நகர வேண்டும். அதுவே உண்மையான சமூக விடுதலைக்கான தொடக்கம்.
மார்க்சியம் என்பது வரலாற்றைத் தனிநபர்களின் நல்லவர்–கெட்டவர் என்ற இருமைக்குள் அடைத்துவிடும் தத்துவமல்ல. மனிதர்களின் செயல்களுக்குப் பின்னால் இயங்கும் சமூக உறவுகள், வர்க்க நலன்கள், அதிகார அமைப்புகள், வரலாற்றுச் சூழல்கள் ஆகியவற்றை ஆராய்வதற்கான முறை.
ஈழத் தமிழ் அரசியல் அந்த விமர்சனப் பண்பாட்டை வளர்க்கத் தவறியதன் விலையை ஒரு தலைமுறை அனுபவித்துவிட்டது.
அடுத்த தலைமுறையாவது அதே தவறுகளைத் தொடரக்கூடாது என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் அடிப்படை நோக்கம்.
அதனால்தான், சேரனைப் பற்றிய விவாதத்தைவிட, இந்த விவாதம் வெளிப்படுத்தும் நமது சமூகத்தின் அரசியல் நோயைப் பற்றிப் பேசுவது முக்கியமானது என்று கருதுகிறேன்.
—ப.வி.ஶ்ரீரங்கன்
19.11.2026

Comments